Η αλλαγή δεν τελείωσε το ’81, δείχνει ακόμα τον δρόμο
«44 χρόνια μετά και εκείνη η νίκη δεν είναι απλώς ανάμνηση είναι ακόμα απειλή για όσους επιμένουν να ξαναγράφουν την ιστορία στα μέτρα τους.
18 Οκτώβρη ήταν η μέρα που η εξουσία πέρασε από τα σαλόνια της Ολιγαρχίας, στις πλατείες και τα χωριά της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Το ΠΑΣΟΚ που δεν συμβιβάστηκε αλλά συγκρούστηκε και αυτή η τόλμη ακόμα στοιχειώνει όσους θέλουν την πολιτική ακίνδυνη και διαχειρίσιμη.
Το 1981 δεν είναι απλώς μια χρονιά εκλογικής νίκης και επικράτησης είναι τομή, είναι σημείο καμπής, είναι ρήξη με το βαθύ κράτος της Δεξιάς και τους μεταπολεμικούς μηχανισμούς του κοινωνικού αποκλεισμού.
Το 1981 έχει την υπογραφή του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, την σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ και την έγκριση σχεδόν της μισής Ελλάδας, που απαίτησε την ψήφο της αλλαγής και την κέρδισε. Ήταν η πρώτη φορά που η εξουσία περνούσε όχι απλώς από χέρι σε χέρι αλλά από κοινωνική τάξη σε κοινωνική τάξη. Το 1981 ανήκει στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ στους εργαζόμενους, στους αγρότες, στους μη προνομιούχους, στους αποκλεισμένους. Ήταν η πολιτική δικαίωση αγώνων δεκαετιών της Εθνικής Αντίστασης των Λαμπράκηδων, των ανένταχτων της Αριστεράς και όλων εκείνων που έμειναν εκτός του «κράτους των Εθνικοφρόνων».
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν κυβέρνησε απλώς , αλλά αναμόρφωσε την χώρα.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΝΙΚΗ, ΗΤΑΝ ΡΗΞΗ.
Η Εθνική Συμφιλίωση δεν ήταν λέξη σε προεκλογικό φυλλάδιο αλλά Νομοθετική Πράξη και βαθιά τομή στη συλλογική ψυχολογία του λαού. Η Ελλάδα του διχασμού, του εμφυλίου, της παρακολούθησης και των πολιτικών φρονημάτων τελείωσε.
Το κοινωνικό κράτος τέθηκε για πρώτη φορά στην υπηρεσία εκείνων που το είχαν πραγματικά ανάγκη, όπως για παράδειγμα η Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (Α.Τ.Α.) σε μαζικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, η στήριξη της μητρότητας, τα δικαιώματα των ΑΜΕΑ και των ηλικιωμένων δεν ήτα προνόμια, ήταν επιτέλους κεκτημένα. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας έγινε πράξη( σε άρθρο μου το 2023 είχα γράψει για την κατάρρευση του Ε.Σ.Υ.).
Παρά την λυσσαλέα αντίσταση του μεγαλοιατρικού κατεστημένου, η δημόσια υγεία έγινε δικαίωμα όχι εμπόρευμα.
Ο Νόμος 1264 για τα συνδικαλιστικά δικαιώματα έγινε πρότυπο για την Ευρώπη.
Όλα αυτά σε ένα πολιτικό περιβάλλον γεμάτο εχθρότητα από ένα κατεστημένο που δεν άντεχε να βλέπει τους «τελευταίους» να γίνονται «πρώτοι».
Επειδή το ’81 τους «πόνεσε», το πολέμησαν, συστρατεύτηκαν ενάντιά του όσοι είχαν κάθε λόγο να φοβούνται- οι τραπεζίτες, οι εργολάβοι, ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης και φυσικά η πολιτική Δεξιά με τις «εκλεκτικές συγγένειες» (όπως με το «βρώμικο ’89). Τότε που στήθηκαν συμμαχίες «ειδικού σκοπού» για να κατασπαραχθεί πολιτικά το ΠΑΣΟΚ και να σταλεί ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. ΑΠΕΤΥΧΑΝ!
Το 1993 ο λαός έδωσε ξανά στον Ανδρέα Παπανδρέου την εντολή με 46%, και έπειτα στο έργο αυτό έδωσε συνέχεια ο Κώστας Σημίτης, αποδεικνύοντας ότι η παράταξη της αλλαγής δεν ήταν πυροτέχνημα αλλά ιστορικό ρεύμα.
Το 1981 δεν ήταν απλώς μια νίκη ενός κόμματος, ήταν η στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία σήκωσε ανάστημα και αυτό όσο και αν προσπαθούν δεν μπορούν να το ξαναγράψουν , ούτε να το λεηλατήσουν αλλά να το ξεχάσουμε. Δεν ξεχνάμε ποιοι έφεραν την αλλαγή και ποιοι την φοβούνται ακόμα.
Υ.Γ.: Για να μαθαίνουν οι νέοι και οι αχάριστοι ευεργετηθέντες.
Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και σκεπτόμενοι πολίτες με ήρεμη σκέψη να θυμηθούν πως περνούσαν επί ΠΑΣΟΚ και πως περνάνε σήμερα, αλλά και πόσα πλήρωναν για “το καλάθι της νοικοκυράς» τότε και πόσα τώρα. Βέβαια, δεν περισσεύουν γιατί τα παίρνουν «οι χασάπηδες και οι φραπέδες“».