Με τον προπονητή του Συλλόγου Taekwondo Ελευσίνας Γιώργο Μπεκρή είχε την ευκαιρία να μιλήσει η «Επικαιρότητα» σε μία εφ’ όλη της ύλης συνέντευξη. Ο κ. Μπεκρής μας ανέφερε στοιχεία για το άθλημα του Taekwondo, τις δυσκολίες, τις επιτυχίες, αλλά και για τη νέα του μεγάλη αγάπη που δεν είναι άλλη από το Hapkido, όπου και εκεί μας εξήγησε πώς λειτουργεί το συγκεκριμένο δυναμικό άθλημα. Με έξι νταν στο Taekwondo και τέσσερα νταν στο Hapkido ο κ. Μπεκρής θέλει να ανεβάσει και άλλο το επίπεδο του συλλόγου Taekwondo Ελευσίνας, ενώ τόνισε πως η υγεία όλων μας είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας.
ΕΡ: Καταρχήν θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την συνέντευξη που παραχωρείτε στην «Επικαιρότητα». Το πρώτο πράγμα που θα θέλαμε να μάθουμε και εμείς, αλλά πολύ περισσότερο οι αναγνώστες της εφημερίδας έχει να κάνει με το ίδιο το άθλημα του Taekwondo. Ως μία πολεμική τέχνη είναι εύκολη, είναι δύσκολη;
ΑΠ: Καλωσορίσατε στον Σύλλογο Taekwondo Ελευσίνας. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την τιμή που μου κάνατε. Το Taekwondo είναι ολυμπιακό άθλημα, το οποίο είναι full contact. Είναι πλήρης επαφή. Έχει βγάλει ολυμπιονίκες όπως το Μιχάλη το Μουρούτσο, την Ελισάβετ Μυστακίδου και πολλούς άλλους μεγάλους αθλητές και είναι κατ’ επέκταση ένα από τα δυνατότερα αθλήματα που υπάρχουν στον κόσμο.
Είναι πολεμική τέχνη και έχει ρίζες 2000 προ Χριστού. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Η βασική θεωρία ότι είναι χέρι-πόδι και μυαλό. Όλα αυτά μαζί κάνουν μια δυναμική. Είναι ολυμπιακό άθλημα, είναι εκατομμύρια αθλητές. Υπάρχει η Ολυμπιάδα που είναι το ύψιστο. Μετά πάνε σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, μετά έχουμε πανευρωπαϊκούς αγώνες , μετά είναι τα πανελλήνια πρωταθλήματα και πάνε σιγά-σιγά κλιμακωτά.
Είναι όπως το ποδόσφαιρο. Ξεκινάνε με φιλικά στα σωματεία που γίνονται οι προπονήσεις. Μετά πάμε σε διασυλλογικούς που είναι μια κλίμακα πάνω από τους φιλικούς που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Taekwondo που είναι και η μόνη ομοσπονδία εδώ στην Ελλάδα. Διοργανώνει μετά Πανελλήνια.
Από τα Πανελλήνια προκύπτουν οι πρώτοι που θα πάνε στην Εθνική Ομάδα και αυτό έχει να κάνει με όλες τις κατηγορίες, δηλαδή άνδρες, γυναίκες, εφήβους, νεανίδες, παίδες, κορασίδες, παμπαίδες, πανκορασίδες και αυτοί ανάλογα με τις θέσεις υπάρχουν και οι αντίστοιχοι προπονητές, άξιοι προπονητές όλων των συλλόγων που με τη σημερινή δυναμική της καινούργιας ομοσπονδίας, που αποτελείται από τον Πρόεδρο κ. Μανώλη και τον κ. Μουρούτσο Γενικό Γραμματέα, που ήταν και ολυμπιονίκης. Ο Μιχάλης είναι πάρα πολύ καλό παιδί, όπως και ο Πρόεδρός μας.
Έχει πολύ καλή δυναμική η ομοσπονδία σαν ΔΣ και υπάρχει μία σύμπνοια και όλη αυτή η σύμπνοια φαίνεται και στους συλλόγους, φαίνεται και στα σωματεία, φαίνεται και στους προπονητές και έτσι γίνεται και αξιολόγηση των προπονητών και όλοι οι προπονητές, οι οποίοι δεν είχαν αναγνωριστεί σε παρένθεση από την παλιά διοίκηση για διάφορους λόγους όπως ξέρουμε σαν Ελλάδα, τώρα οι προπονητές παλιοί και καινούργιοι «πετάνε» πλέον και βγάζουν πολύ δυνατά μετάλλια και σε πανευρωπαϊκά, όπως έγινε και φέτος, αλλά και στην Κίνα που η χώρα μας πήρε πολύ καλές θέσεις.
Αξιόλογα παιδιά στους παίδες και στις κορασίδες, άρα αυτό δίνει μία πολύ μεγάλη δυναμική στα παιδιά και στους συλλόγους να ανεβάσουν την απόδοσή τους, όπως και οι γονείς που είναι συνοδοιπόροι και βοηθάνε πάρα πολύ τα παιδιά και τους συλλόγους.
ΕΡ: Τι θα μου προσφέρει εμένα ως ενήλικα, αλλά και στο παιδί μου το να ξεκινήσει το άθλημα του Taekwondo;
ΑΠ: Κοιτάξτε να δείτε το άθλημα του Taekwondo ως επί το πλείστον και όλες οι πολεμικές τέχνες έχουν να κάνουν με το θέλω του καθενός. Θέλω να αθληθώ, θέλω να είμαι υγιής, τα θέλω του καθενός. Το Taekwondo δίνει αυτή την δυναμική, του θέλω, μπορώ και δεν υπάρχει και ηλικία.
Η ηλικία στο Taekwondo δεν υπάρχει όπως δεν υπάρχει και στις υπόλοιπες πολεμικές τέχνες, αλλά ως επί το πλείστον και στο Taekwondo και ειδικά στο Hapkido, το οποίο πρόσφατα έχει μπει και στην Ευρώπη, αλλά και παγκόσμια και έχει γίνει πιο δυναμικό.
Άρα λοιπόν όλοι μπορούν Taekwondo διότι έχει να κάνει και με αυτοάμυνα και με την ηρεμία του πνεύματος, του σώματος, της ηρεμίας και μπορεί κάλλιστα να σκεφτεί κάποιος καλύτερα και να αποφεύγουν διαφορές κακές συνήθειες, όπως το τσιγάρο και τα λοιπά.
Άρα όλοι μπορούν να κάνουν αρκεί να θέλουν, γιατί όλοι μπορούν. Είναι βασικό αυτό, να θέλω και να μπορώ. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έρχονται μετά τη δουλειά και κάνουν μισή ώρα προπόνηση, λίγο ενδυνάμωση και φεύγουν και δεν έχει να κάνει μόνο με το Taekwondo. Έχει να κάνει και εν γένει με όλα τα σωματεία που ασχολούνται με τον αθλητισμό, γιατί εγώ δεν θέλω να μιλάω πάντα για το Taekwondo.
Μιλάω για το Taekwondo γιατί μου αρέσει, αλλά να σκεφτόμαστε ότι σε μία κοινωνία των 10 εκατομμυρίων αυτοί που ασχολούνται είναι πάρα πολύ λίγοι σε αριθμό. Και για την ακρίβεια επειδή ασχολούμαι με το Hapkido τα τελευταία δέκα χρόνια ,που θα σας μιλήσω για αυτό πιο μετά, στο μαραθώνιο που πρόσφατα έτρεξα με 42.195, έκανα ένα πολύ καλό χρόνο για την ηλικία μου, αλλά τρέξαμε Μαραθώνα – Καλλιμάρμαρο για την ιστορία των 2300 χρόνων που υπάρχει. Άρα λοιπόν για κάτι τρέχουμε. Βλέπετε λοιπόν ο αθλητισμός δεν έχει να κάνει με την ηλικία, έχει να κάνει με την ψυχή και με το θέλω.
Από εκεί και πέρα εμείς μπορούμε, όλοι μπορούμε. Δηλαδή δεν υπάρχει ηλικία. Ηλικία ξεκινάμε από πέντε ετών και φτάνουμε όσο μπορούμε να κάνουμε γυμναστική και να κλωτσάμε, γιατί το σώμα μας κάποια στιγμή φθείρεται. Υπάρχει η βιολογική κάμψη βιολογική κάμψη κάνουμε τόσο-όσο. Όχι όσο-τόσο.
Αντιστρέφουμε τις δύο λέξεις γιατί τόσο μπορούμε και όσο θέλουμε. Πάμε λοιπόν σύμφωνα με αυτά που θέλουμε εμείς. Για αυτό βλέπετε δυστυχώς ότι τα παχύσαρκα παιδιά φέτος έχουν αυξηθεί, διότι και οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί.
Ένα άλλο κομμάτι που έχουμε δει όλοι εμείς οι προπονητές είναι τα κινητά. Τα κινητά κάνουν μεγάλη ζημιά. Εδώ στο σύλλογο, πιστεύω και όλοι δάσκαλοι των συλλόγων, απαγορεύουμε τα κινητά στο σύλλογο. Στην αρχή υπήρχαν κάποιες μικρές αντιδράσεις, αλλά το ξεκαθαρίσαμε ότι εδώ κάνουμε προπόνηση. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα παιδιά, αλλά και με τους γονείς.
Μετά ένα άλλο άσχημο είναι η βία των ανηλίκων, την οποία την βλέπουμε έντονα αυτό το διάστημα δυστυχώς.
ΕΡ: Φυσικά και δεν θέλω να βάλλω κατά του αθλήματος, ωστόσο τα τελευταία χρόνια βλέπουμε δυστυχώς πολλά παιδιά που χρησιμοποιούν τις πολεμικές τέχνες γενικότερα ως μέσω βίας και bullying…
ΑΠ: Οι περιπτώσεις αυτές που χρησιμοποιούν τη βία σε άλλους τώρα τελευταία έχει μεν αυξηθεί. Θα πρέπει να γνωρίζει ο κόσμος ότι αυτοί που γνωρίζουν πολεμικές τέχνες αν συλληφθούν θα έχουν άλλα θέματα πολύ σοβαρά. Έχει αλλάξει ο νόμος, οι γονείς μπορούν να πάνε μέσα.
Τώρα αυτοί οι οποίοι προχωράνε σε τέτοιες πράξεις, έχουν προβλήματα που δημιουργούνται μέσα στο σπίτι, γιατί όλα ξεκινάνε μέσα από το σπίτι και εξωτερικεύονται. Έχουν τύχει κάποια περιστατικά, αλλά νομίζω ότι συνολικά είναι λίγες οι περιπτώσεις αυτές γενικά.
Είναι λίγο το ποσοστό. Αυτοί που εντοπίζονται να ασκούν βία μετά έχουν άλλα θέματα ακόμα και με τους δασκάλους. Πιο παλιά μπορώ να πω ότι ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα σε αυτό κομμάτι.
ΕΡ: Ας περάσουμε στο θέμα του σωματείου του Taekwondo Ελευσίνας. Θα μπορούσατε να μας πείτε κάποια στοιχεία για την ιστορία του σωματείου και τις διακρίσεις που έχει πετύχει;
ΑΠ: Το σωματείο ήταν ένα όνειρο που είχε. Το 2009 το ίδρυσα. Τελοσπάντων δεν υπάρχει ίδρυση σωματείου, υπάρχει μία επιθυμία. Μαζευτήκαμε δέκα άτομα φτιάξαμε το σωματείο. Σιγά-σιγά, δειλά-δειλά είχαμε επιτυχίες.
Είχαμε την Χριστίνα την Παππά. Είχαμε την Αλεξάνδρα Μπέη, είχαμε τον Νίκο Λιαδάκη, τον Παναγιώτη Κληρονόμο, το Νίκο Γκιώκα που είναι και κυπελλούχος, την Ελπίδα Μακρή. Υπάρχουν και κάποια άλλα παιδιά που εντάξει λόγω προσωπικών δεδομένων δεν τα αναφέρω γιατί δεν ανήκουν πλέον στο σωματείο.
«ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΣΤΟ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ»
ΕΡ: Βλέπουμε όμως πολλά κορίτσια..
ΑΠ: Ναι πολλά κορίτσια. Τα κορίτσια είναι πιο δυναμικά και πιο πειθαρχημένα. Τα αγόρια είναι και λίγο πιο ευαίσθητα. Δηλαδή στα 15 αγόρια άντε να βγουν τα τέσσερα. Μιλάμε πάντα για το κομμάτι πόσους αθλητές έχεις, γιατί εδώ η Ελευσίνα είμαστε μία κωμόπολη, μπορεί να είστε κοντά στην Αθήνα, αλλά η Αθήνα έχει πολλά σωματεία και πολύ κόσμο.
Δεν μπορεί να φύγει ένας από εδώ και να πάει για παράδειγμα στο Χαϊδάρι, γιατί είναι μία απόσταση και κοστίζει και τα λοιπά.
Το σωματείο είναι αναγνωρισμένο σωματείο. Είμαστε στην πλατφόρμα της ΓΓΑ, της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Έχουμε και μητρώο μέσα. Για να μπεις στην πλατφόρμα του ΓΓΑ υπάρχει το ιστορικό με καταστατικό, με μέλη. Τώρα έχουν βγει και οι καινούργιοι νόμοι, οι οποίοι περιλαμβάνουν την άδεια αθλητικών εγκαταστάσεων που είναι υποχρεωτική και είναι από το Δήμο.
Όλες οι εγκαταστάσεις πρέπει να έχουν επίσης από τον ΟΑΣΠ αντισεισμική προστασία, το οποίο και αυτό μπαίνει σαν προαπαιτούμενο στην πλατφόρμα της ΓΓΑ για να μπορέσει το κράτος να σε αναγνωρίσει.
Και η ομοσπονδία έχει πλατφόρμα. Και εκεί μπαίνουν παρόμοια πράγματα, αλλά εκεί να κάνει κυρίως με τους αθλητές. Πιστοποιητικά γεννήσεως, κάρτες υγείας που είναι και το βασικό και πολλά ακόμα χαρτιά. Εάν δεν έχεις τα απαραίτητα δικαιολογητικά δεν σου επιτρέπουν να αγωνιστείς, αλλά και στα σωματεία να μην μπορείς να πάρεις επιχορήγηση και ούτε καν να μπορείς να συμμετέχεις σε διοργανώσεις.
Επίσης θα πρέπει να γνωρίζετε πως πλέον όλοι οι προπονητές πρέπει να γνωρίζουν ΚΑΡΠΑ και από τις επιχειρήσεις ακόμα. Επίσης πρέπει να υπάρχει και απινιδωτής όπου έχω και πιστοποίηση.
«ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ»
ΕΡ: Επειδή κάνατε μία αναφορά στο Δήμο. Υπάρχει βοήθεια γενικά από το Δήμο Ελευσίνας;
ΑΠ: Κοιτάξτε να δείτε ας το πάμε αντίστροφα. Η δικιά μου η άποψη γιατί είμαι πολλά χρόνια και έχω συνεργαστεί με πολλούς δημοτικούς συμβούλους και με Αντιδημάρχους και τα λοιπά, όταν υπήρχε το παλιό ΠΑΚΠΠΑ είχαμε έρθει σε επικοινωνία να κάνουμε κάτι, γιατί το ΝΠΔΔ είχε μεγάλη δυναμική. Είχαμε προτείνει τότε να φτιάξει ο Δήμος μία πλατφόρμα.
Τι πρότεινα λοιπόν τότε και τι προτείνω ακόμα. Η διεύθυνση αθλητισμού του Δήμου Ελευσίνας να φτιάξει μία πλατφόρμα, παρόμοια με την πλατφόρμα της ΓΓΑ, όπου για να μπορεί να πάρει επιχορήγηση ένα σωματείο, ή ένας αθλητικός σύλλογος να φαίνεται ότι διαθέτει την αναγνώριση από την ΓΓΑ και παράλληλα υπάρχουν μέσα και όλα τα δικαιολογητικά που χρειάζονται για την λειτουργία του εκάστοτε συλλόγου.
Με αυτό τον τρόπο ο Δήμος θα έχει εικόνα για όλα τα σωματεία, είτε είναι στο ποδόσφαιρο, είτε στο μπάσκετ, είτε οπουδήποτε και θα μπορεί να δώσει επιχορήγηση.
«ΠΙΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΑΘΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ TAE KWO NDO ΤΟ HAPKIDO»
ΕΡ: Θα θέλατε να μας πείτε κάποια πράγματα και για το Hapkido;`
ΑΠ: Εκτός από το Taekwondo που κάνει ο αθλητικός σύλλογος Taekwondo Ελευσίνας, κάνει και το Hapkido. Το Hapkido είναι και αυτή μία πολεμική τέχνη και αυτή από την Κορέα, το οποίο έχει να κάνει με επαφή με αυτοάμυνα.
Το «Hap» σημαίνει αρμονία, το «Ki» σημαίνει ενέργεια και «Do» ο δρόμος. Έχει να κάνει και αυτό λοιπόν με το κομμάτι της επαφής. Είναι μία πολεμική τέχνη δύο χιλιάδων ετών και αυτή. Η μορφή του ξεκίνησε μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μία μορφή, η οποία είχε Ζίου Ζίτσου μέσα, είχε Taekwondo και άλλες πολεμικές τέχνες. Πρόκειται για ένα πάντρεμα δηλαδή όλων αυτών, αφού συνδυάζει κλειδώματα από το Ζίου Ζίτσου, πτώσεις Τζούντο και κλωτσιές του Taekwondo .
Είναι μία δυναμική, κορεάτικη πολεμική τέχνη και χρησιμοποιεί κλειδώματα, σημεία πίεσης, κλωτσιές, ανατροπές ακινητοποιήσεις και σε όλα αυτά δεν έχει υπερβολική δύναμη, αφού έτσι είναι η φιλοσοφία της. Ο Hapkidoka όπως λεγόμαστε εμείς πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο με ελάχιστη δύναμη.
Όσοι ασχολούνται με το Hapkido εκπαιδεύονται επίσης σε μία σειρά με παραδοσιακό όπλα, όπως είναι το ραβδί, το σκοινί, το ξίφος και τα λοιπά. Το Hapkido περιέχει και σκληρές, αλλά και ήπιες τεχνικές πάλης, δηλαδή οι κινήσεις είναι κυκλικές, ενώ ο σκοπός είναι να φτάσει ο αθλητής κοντά στον αντίπαλο να τον κλειδώσει και να το ρίξει κάτω. Άρα είναι μία τέχνη που δίνει έμφαση στην κυκλική κίνηση και στην αντίσταση κινήσεων στον έλεγχο των αντιπάλων.
Εγώ ξεκίνησα το Hapkido από το δάσκαλο μου τον κ. Μπούτιο, ο οποίος είναι και πρόεδρος της ελληνικής ομοσπονδίας Hapkido. Ο δάσκαλός μου, ο οποίος έχει την σχολή στο Γκύζι ήταν στα ΤΕΦΑΑ, πήγε στην Κορέα να κάνει το μεταπτυχιακό του στο πανεπιστήμιο του Kioun Shi. Το 2013 με «παρέσυρε» και εμένα στο πανεπιστήμιο αυτό μαζί με άλλους αθλητές να κάνουμε προπονήσεις.
Συνάντησα το δάσκαλο του τον Master Na, ο οποίος απεβίωσε πρόπερσι, ο οποίος ερχόταν εδώ κάθε Καλοκαίρι και μας έκανε μαθήματα Hapkido στο Sport camp που κάναμε τότε ασκήσεις Taekwondo. Και εκεί που κάναμε το camp του Taekwondo με όλους τους αθλητές, ξεκλέβαμε τέσσερις πέντε ώρες και κάναμε Hapkido με το Master Na από την Κορέα.
Ο δάσκαλός μου για τέσσερα, πέντε χρόνια με είχε στην άσπρη ζώνη. Δεν μου έδινε ζώνη για να εξοικειωθώ στις τεχνικές. Το 2023 μου έκανε μία πρόταση να πάμε στην Κορέα στην παγκόσμια ομοσπονδία Hapkido KHGA (Korean Hapkido General Association για να δώσουμε εξετάσεις και γραπτές, προκειμένου να επικαιροποιήσουμε τα νταν που έχουμε.
Στο Taekwondo έχω έξι νταν και στο Hapkido έχω τέσσερα νταν. Για εμένα τα νταν είναι μία πιστοποίηση ας πούμε των χρόνων που έχει ο δάσκαλός στο Taekwondo ή στο Hapkido αντίστοιχα. Οι γνώσεις πάντα αυξάνονται. Πάντα υπάρχει μεγάλο εύρος γνώσεων και πάντα μαθαίνουμε και από τους μεγαλύτερους και από τους μικρότερους.
«ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ»
ΕΡ: Σας αρέσει πιο πολύ το Hapkido;
ΑΠ: Μου αρέσει πιο πολύ το Hapkido γιατί είναι πιο πολύ επαφής. Και το Taekwondo βέβαια έχει αυτοάμυνες, έχει τεχνικές κινήσεις. Είναι πιο αθλητικό το Taekwondo, θα έλεγα πιο αρχοντικό. Πήγαμε λοιπόν στην Κορέα και δώσαμε εξετάσεις. Οι εξετάσεις ήταν από 8π.μ. με 12.30μ.μ. και 13.30μ.μ. με 6μ.μ.
Σε εκείνο το σημείο ρωτήσαμε για την εμπειρία που έχει ζήσει στην Κορέα τον κ. Μπεκρή με τον ίδιο να συνεχίζει και να αναφέρει και άλλα στοιχεία για το Hapkido:
Ήταν δύσκολη η εμπειρία. Έπρεπε να είσαι πολύ καλά προετοιμασμένος. Ο δάσκαλός μου ο κ. Μπούτιος ήταν πολύ σκληρός προπονητής παρά το ότι γνωριζόμαστε και είμαστε φίλοι. Πάντα τον άκουγα και με καθοδηγούσε.
Πήγαμε στην Κορέα, ήταν δύσκολα εκεί. Δύσκολοι οι προπονητές, κάναμε και γραπτές εξετάσεις. Δώσαμε και διαιτησία, δώσαμε και management. Ήταν κάτι το πολύ ωραίο. Γυρίσαμε το 2023. Μετά έφυγα πάλι φέτος να πάρω το level 2 του Hapkido Instructor και σιγά – σιγά γίνεται αναβάθμιση με προπονήσεις και τα λοιπά.
Είμαστε εκπαιδευτές και έχουμε αθλούμενους. Γιατί ένας σύλλογος έχει και αθλητές και αθλούμενους. Οι αθλητές είναι αυτοί που έχουν δελτία, κάρτα υγείας και οι αθλούμενοι αυτοί που θέλουν να κάνουν προπόνηση και έχουν απλά κάρτα υγείας.
ΕΡ: Γίνεται διαχωρισμός δηλαδή;
ΑΠ: Μπορεί ας πούμε τώρα κάποιος να γραφτεί στο Taekwondo, αλλά να μην θέλει να παίξει αγώνες . Υπάρχει και σε αυτό διαχωρισμός. Δηλαδή υπάρχει το αγωνιστικό και το καθαρά αθλητικό κομμάτι.
Υπάρχει λοιπόν το αγωνιστικό κομμάτι που είναι με θώρακες. Υπάρχει και το τεχνικό κομμάτι που είναι Πούμσε (ακολουθίες τεχνικών) και ένα καινούργιο που τώρα βγήκε είναι το VR. Αυτό έχει να κάνει με τα καινούργια συστήματα.
Είναι εικονική μάχη που έχει διαδοθεί φέτος στην Ευρώπη, το οποίο φέρεις μερικά εξαρτήματα πάνω και έχεις μια μάσκα στο πρόσωπο σου και παίζεις εικονικά, αλλά ο αντίπαλός σου μπορεί να είναι επίσης ένα άλλο άτομο που και αυτό παίζει εικονικά. Δύο αντίπαλοι που δεν έρχονται καθόλου σε φυσική επαφή.
ΕΡ: Με την ευκαιρία αυτού που αναφέρατε. Υπάρχει μέλλον σε αυτό. Δηλαδή το μέλλον σε πολλά αθλήματα είναι η εικονική πραγματικότητα;
ΑΠ: Ναι γιατί υπάρχουν μερικά παιδιά τα οποία δεν θέλουν να παίζουν αγώνες φιλικούς. Ίσως φοβούνται την επαφή και άρα αυτό δίνει μία προστασία εικονική στους γονείς και στα παιδιά να κλωτσάνε στον αέρα, δηλαδή ουσιαστικά κλωτσάνε στον αέρα βλέποντας απέναντι έναν εικονικό αντίπαλο και έτσι κλωτσάνε, αλλά δεν χτυπάνε.
Όλες οι τεχνικές, τα λακτίσματα που κάνουνε και τα κλεισίματα που λέμε εμείς είναι κανονικά όπως στο Taekwondo , αλλά δεν έχει επαφή. Εκμηδενίζεται λοιπόν η επαφή.
Δεν θεωρώ ότι το εικονικό θα φτάσει στο ίδιο σημείο να ισοσκελιστεί με το αγωνιστικό Taekwondo. Θα φτάσει κάπου, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε. Αυτό αφορά πια τα παιδιά τα οποία δεν μπορούν να παίξουν, δεν θέλουν να παίξουν. Η ψυχολογία τους, η ιδιορρυθμία τους. Είναι πολλά και για τα κορίτσια και για τα αγόρια.
Βλέπετε ότι από τα 70 αγόρια, ας πούμε ασχολούνται με το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι 30. Δηλαδή εγώ ως σύλλογος μπορεί να έχω 20 μαθητές και να παίζουν αγώνες οι δέκα. Από τους δέκα οι πέντε μπορεί να κάνουν τεχνικό και άλλοι πέντε να κάνουν βίζουαλ. Αυτό το αποφάσισε η παγκόσμια ομοσπονδία, οπότε βλέπουμε αθλητές να κάνουν τεχνικό και VR ανάλογα με το επίπεδο της ζώνης που έχουν, γιατί κάθε ζώνη έχει από 28 μέχρι 35 τεχνικές, στάσεις ποδιών, στάσεις χεριών και λακτισμάτων.
Κάθε ζώνη, κάθε επίπεδο ανεβαίνουν οι τεχνικές. Μπορεί να κάνεις δύο τεχνικές για παράδειγμα πράσινης ζώνης και μισής μπλε και ας πούμε μισής μπλε και μισής κόκκινης, δηλαδή διαφορετικές τεχνικές. Αυτό είναι το ένα κομμάτι και το άλλο κομμάτι είναι ότι μπορεί να σου πει ότι εγώ θέλω να κάνω εικονική πραγματικότητα.
Για εμένα από τα τρία κομμάτια το πρώτο, δηλαδή το αγωνιστικό είναι το πιο σημαντικό. Εμείς τώρα έχουμε το εξής μειονέκτημα. Τα μειονέκτημα των αγωνιστικών χώρων και δεύτερον το μειονέκτημα της απόστασης. Δηλαδή τι εννοώ.
Για παράδειγμα η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία είναι κοντινές χώρες που σημαίνει έχω εγώ να σύλλογο και θα φύγω από δω τώρα με ένα πούλμαν και θα πάω ας πούμε στη Γερμανία να παίξω. Στο εξωτερικό κάθε Σαββατοκύριακο σχεδόν γίνονται αγώνες.
Αν εδώ τώρα θέλει ένα παιδί να πάει στο εξωτερικό, στη Βουλγαρία, ή στη Σερβία να παίξει, είναι πάρα πολλά λεφτά. Άρα η απόσταση για μας είναι μειονέκτημα. Για αυτό υπάρχει πρόβλημα και στους γονείς. Και το ίδιο το άθλημα του Taekwondo από πλευράς υλικών έχει ένα μεγάλο κόστος.
Είναι δύσκολο δηλαδή ένας μπαμπάς, μια οικογένεια οποία παίρνει ένα μισθό όλοι μαζί 1.600-1.700 ευρώ με ένα παιδί να μπορέσει να ακολουθήσει τον πρωταθλητισμό. Πρέπει να βρει χορηγούς. Τα ξέρουμε από καιρό αυτά και προσπαθούμε όλοι για το καλύτερο.
ΕΡ: Να επιστρέψω λίγο στο θέμα Κορέα. Εσείς είσαστε στο έκτο νταν στο Taekwondo. Θέλετε να πάτε για το 7ο. Υπάρχει τεράστια διαφορά από το ένα νταν στο άλλο;
ΑΠ: Τα νταν πάνε με τα χρόνια. Δηλαδή πρώτο νταν για να πάρεις θέλεις δύο χρόνια. Από το δεύτερο στο τρίτο τρία χρόνια. Αυξάνεται ένας χρόνος παραπάνω. Δηλαδή τα εννέα νταν σε φτάνει 90 ετών Είναι τιμητικό το εννέα νταν. Σε κάθε νταν υπάρχουν τεχνικές. Όπως είπαμε ότι η κάθε ζώνη έχει τεχνικές, έτσι και σε κάθε νταν.
Τώρα αυτό που κοιτάμε εμείς οι καθηγητές είναι να μπορέσουν να έρθουν και άλλα παιδιά. Υπάρχει κάποια κάμψη βέβαια. Δηλαδή νομίζουμε ότι έχουμε πολλά παιδιά στον αθλητισμό, αλλά είναι στο μαζικό αθλητισμό. Δηλαδή ένας σύλλογος μπορεί να έχει 150 παιδιά, αλλά στο αγωνιστικό κομμάτι να είναι λίγα. Για αυτό και εμείς οι προπονητές προσπαθούμε να βοηθάμε τους γονείς όσο μπορούμε, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο το κομμάτι αυτό το οικονομικό, αλλά και τα θέλω του κάθε παιδιού
Οι γονείς πρέπει να ασχολούνται με τα παιδιά τους. Οι σύλλογοι δεν είναι πάρκινγκ. Εδώ δημιουργούμε αθλητές. Τα παιδιά βγάζουν πράγματα τα οποία δεν τα δείχνουν στο σπίτι.
ΕΡ: Μπορούμε να πούμε ότι δημιουργούνται και προσωπικότητες;
ΑΠ: Σε συζητήσεις που κάνουμε μεταξύ μας οι δάσκαλοι, βλέπουμε ότι τα παιδιά εξελίσσονται μέσω του αθλητισμού. Βλέπουμε παιδιά που είναι πλέον γιατροί, ιπτάμενοι, στα ΤΕΦΑΑ, νοσηλευτές. Έρχονται μας χαιρετάνε. Έχουν κάνει οικογένεια και παρόλα αυτά μπορεί να περάσουν να μας πουν ένα γεια.
Είναι διαφορετικό να περνάει ένα παιδί και να σου λέει γεια σου δάσκαλε και διαφορετικό να σου γυρίζει την πλάτη. Αν σου γυρίσει την πλάτη είσαι αποτυχημένος δάσκαλος σαν προσωπικότητα.
Εμένα δεν μου λέει κάτι να έχω μια φανταχτερή σχολή με φώτα και να με βρίζει ας πούμε ο μπαμπάς, η μαμά γιατί του πήρα 150, 200 ευρώ, αλλά το θέμα είναι πώς το βιώνει ο καθένας, πώς το ζει. Πάντως όσο προχωρούν οι γενιές και περνούν τα χρόνια βλέπω μία πτώση και ανησυχώ. Το βλέπω αυτό.
Έβλεπα ας πούμε σε μία κατηγορία παλαιότερα 75 γυναίκες, πλέον έχουμε 35 γυναίκες. Το ίδιο και στους παίδες. Βλέπεις διασυλλογικό με 1200 άτομα και παλιά ήταν 1800 για παράδειγμα. Μακάρι να κάνω λάθος, εγώ θέλω να κάνω λάθος. Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε γα το καλύτερο.
Σε εκείνο το σημείο επιστρέψαμε πάλι στο θέμα του Hapkido με τον κ. Μπεκρή να αναφέρει τα παρακάτω…
Στην Ευρώπη υπάρχουν πολλές σχολές, στην Κορέα που είναι και η έδρα της παγκόσμιας ομοσπονδίας έχει περίπου 5χιλ. σωματεία. Είναι πολλά σώματα και γίνεται ο χαμός.
Το προηγούμενο Καλοκαίρι είχα κάνει ένα σεμινάριο, όπου είχε έρθει ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας εδώ στο «Δασκαλάκης» με τον τεχνικό διευθυντή και κάναμε ένα σεμινάριο.
Είδε και την Ελευσίνα, τον αρχαιολογικό χώρο και μας κάλεσε φέτος στην Κορέα και κάναμε το σεμινάριο και δώσαμε τις εξετάσεις και προαχθήκαμε και κοιτάμε και εμείς τώρα με τα παιδιά τα καινούργια να τους μάθουμε Hapkido, να τους μάθουμε να είναι καλοί άνθρωποι, καλοί αθλητές και να βοηθάνε τον κόσμο.
ΕΡ: Ποιοί είναι οι επόμενη στόχοι που έχετε θέσει;
ΑΠ: Εγώ θέλω να είμαι υγιής βασικά. Όλοι οι αθλητές να είναι υγιής. Να βγάλω αθλητές οι οποίοι να έχουν ψυχή και όσο πιο μακριά φτάσουν. Εγώ είμαι στη φάση που λέω χαμηλές πτήσεις – υψηλές προσδοκίες. Μόνο με δουλειά πάμε μπροστά. Χωρίς δουλειά δεν κάνουμε τίποτα. Πρέπει να κουραστούμε πάρα πολύ και εμείς και οι αθλητές. Παιδιά έχω βγάλει στην εθνική. Εμείς κοιτάμε το βέλτιστο.