Σε άρθρο του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης Θανάσης Κριεκούκης αναφέρθηκε στην άνιση μεταχείριση με την οποία αντιμετωπίζεται η Δυτική Αττική από την Πολιτεία σε σχέση με άλλες περιοχές της Περιφέρειας, ειδικά τη στιγμή που έχει τεράστια συνεισφορά στο θέμα του Εθνικού ΑΕΠ. Μάλιστα ο κ. Κριεκούκης στο άρθρο του αναφέρθηκε εκτενώς με παραδείγματα τι γίνεται σε άλλες περιοχές και τη γίνεται στην Δυτική Αττική. Και ζήτησε έργα ουσίας, όχι έργα – βιτρίνας.
«Γεννήθηκα, ζω και εργάζομαι στη Δυτική Αττική. Μια περιοχή που δεν ζητά προνόμια, ζητά ισοτιμία. Που δεν περιμένει χάρες, αλλά δικαιούται σχεδιασμό. Και που εδώ και δεκαετίες, ενώ προσφέρει τα μέγιστα στην εθνική οικονομία, αντιμετωπίζεται ακόμα ως η «πίσω αυλή» της Αττικής.
Το Θριάσιο Πεδίο και η ευρύτερη Δυτική Αττική φιλοξενούν το μεγαλύτερο μέρος της βαριάς βιομηχανίας της χώρας, τα σπουδαιότερα logistics hubs και σημαντικές ενεργειακές εγκαταστάσεις.
Η συνεισφορά μας στο εθνικό ΑΕΠ είναι καθοριστική. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι χωρίς τη Δυτική Αττική, η οικονομία της χώρας θα ήταν λιγότερο ανθεκτική, λιγότερο ανταγωνιστική.
Και όμως, όταν κοιτά κανείς το χάρτη των μεγάλων δημόσιων επενδύσεων ή των αστικών αναπλάσεων, βλέπει κάτι που πονάει: βλέπει την περιοχή μας να απουσιάζει. Η ανάπτυξη φαίνεται να τελειώνει κάπου πριν τα δυτικά προάστια. Έργα ορόσημα όπως το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό, η ανάπλαση στο Νέο Φάληρο (ΑΕΝΑΟΝ), οι επεκτάσεις του Μετρό στα νότια και ανατολικά προάστια, είναι όλα ευπρόσδεκτα, απαραίτητα και δίκαια. Ζηλεύουμε με την καλή έννοια.
Όμως γιατί η πολιτεία δεν βλέπει και τα Δυτικά με το ίδιο βλέμμα; Γιατί να μη σχεδιάζονται και να μη δρομολογούνται έργα ισότιμης αναβάθμισης της ζωής των κατοίκων μας; Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη χωρίς κοινωνική ανταποδοτικότητα. Δεν μπορούμε να επενδύουμε μόνο στις υποδομές μεταφοράς εμπορευμάτων, και να αδιαφορούμε για τις υποδομές που αφορούν τους ανθρώπους που ζουν εδώ.
Η Δυτική Αττική είναι σήμερα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος για μεγάλα ιδιωτικά επενδυτικά σχέδια… Από logistics parks μέχρι υποδομές ενέργειας. Χαιρετίζω την ανάπτυξη. Θέλω να συνυπάρχουμε με την παραγωγή και την επιχειρηματικότητα.
Δεν είμαι αντίθετος, είμαι συμμέτοχος. Αλλά δεν μπορεί αυτή η ανάπτυξη να είναι μονοσήμαντη. Δεν μπορεί να έρχεται σε βάρος του δημόσιου χώρου, της ποιότητας ζωής, του περιβάλλοντος.
Η Πολιτεία, μέσα από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, είχε μια ιστορική ευκαιρία να ισορροπήσει τα πράγματα. Το Ταμείο “Ελλάδα 2.0” είναι ένα πρόγραμμα 31 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 18,4 δισ. είναι επιχορηγήσεις και 12,7 δισ. δάνεια για επενδύσεις στην πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, στις υποδομές και στην κοινωνική συνοχή.
Αναρωτιέμαι λοιπόν: ποιο είναι το ποσοστό των πόρων αυτών που σχεδιάστηκε ή υλοποιείται για έργα στη Δυτική Αττική με κοινωνικό αποτύπωμα; Πόσα από αυτά τα δισεκατομμύρια επιστρέφουν στους ανθρώπους που παράγουν καθημερινά εδώ;
Γιατί το μερίδιο που απορροφά η περιοχή μας παραμένει μικρό, ασύμμετρο, ανεπαρκές και, εν τέλει, άδικο.
Το μόνο μεγάλο έργο που εντάχθηκε είναι ο Προαστιακός Άνω Λιοσίων – Ελευσίνας – Μεγάρων, με προϋπολογισμό περίπου 85 εκατ. ευρώ. Χρήσιμο έργο, αλλά ανεπαρκές για την αναστροφή της υποβάθμισης.
Δεν ζητάμε “έργα – βιτρίνα”. Ζητάμε υποδομές που μας δίνουν ποιότητα ζωής. Αθλητικούς και πολιτιστικούς χώρους, σύγχρονες συγκοινωνίες, προσβάσιμες πλατείες, πράσινο που δροσίζει τα απογεύματα των παιδιών μας, δομές που κάνουν το μέλλον λίγο πιο φωτεινό από το παρόν.
Ζητάμε η Δυτική Αττική να έχει το μερίδιο που της αξίζει βάσει της προσφοράς της στο εθνικό προϊόν, της θέσης της στον χάρτη της παραγωγής, της ανάγκης της για δίκαιη μετάβαση σε ένα ανθρώπινο και βιώσιμο περιβάλλον. Αυτό δεν είναι ούτε ρομαντισμός ούτε τοπικισμός. Είναι πολιτική υπευθυνότητα.
Το αν θα συνεχίσουμε να είμαστε η καρδιά της παραγωγής ή θα εξελιχθούμε και σε παράδειγμα σύγχρονης, κοινωνικά δίκαιης ανάπτυξης, εξαρτάται από το πώς η Πολιτεία θα σχεδιάσει την επόμενη μέρα. Με σχέδιο, με διάθεση συνεργασίας, με όραμα. Δεν ζητάμε να είμαστε το κέντρο των πάντων. Απλώς αρνούμαστε να είμαστε για πάντα στο περιθώριο».