Στο πάνελ του συνεδρίου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Δυτικής Αττικής (Σ.ΕΠ.Δ.ΑΤ) που έγινε την Δευτέρα , μίλησε πρώτος ο Υπουργός Εσωτερικών Θοδωρής Λιβάνιος, ο οποίος προχώρησε σε μία ιστορική αναδρομή της Δυτικής Αττικής και πώς έφτασε στο σημείο που έφτασε και αναφέρθηκε στην συνέχεια εκτενώς στο κομμάτι των υποδομών που πρέπει να βελτιωθούν.
Παράλληλα στάθηκε στο κομμάτι της διοργάνωσης της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, όπου ουσιαστικά είπε πως ο Δήμος σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής, αλλά και το υπουργείο Πολιτισμού, μπορούν να αξιοποιήσουν το τεράστιο κομμάτι που λέγεται παρακαταθήκη για να γίνει η Ελευσίνα τόπος πολιτισμού, όπως είπε χαρακτηριστικά.
«Να ξεκινήσω λέγοντας ότι με μεγάλη χαρά βρίσκομαι εδώ πέρα σε αυτό τον χώρο, τον οποίο τον έχουμε ζήσει ως σινεμά, μετά τον ζήσαμε ως σφαιριστήριο και επιτέλους έγινε κάτι το οποίο έλειπε από την πόλη και ήταν ένας κλειστός χώρος εκδηλώσεων και νομίζω ότι είναι κάτι το οποίο μπορεί να αποτελέσει μία κυψέλη πολιτισμού, διαλόγου για τα επόμενα χρόνια και για τα κεκτημένα ενός μεγάλου τίτλου, βαρύτατου τίτλου που είναι ο τίτλος της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης.
Θα κάνω μία αναφορά μετά, δεν ήρθαμε όμως να μιλήσουμε για αυτό, ήρθαμε να μιλήσουμε για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία», ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ. Λιβάνιος στην ομιλία του στο πάνελ και συνέχισε:
«Η Δυτική Αττική έχει το εξής οξύμωρο. Πράγματι το μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ, 41% παράγεται εδώ στη Δυτική Αττική. Άρα θα έλεγε κάποιος ότι και το 41% των δημοσίων δαπανών πέφτουν στη Δυτική Αττική, ή το 41% των έργων πέφτουν στην Δυτική Αττική. Εκ των πραγμάτων δεν γίνεται, άρα λοιπόν είμαστε μια περιοχή, η οποία παράγει, ιδίως μετά τη δεκαετία του 50’,του 60’, ήταν το κέντρο του δευτερογενούς τομέα στην Ελλάδα και ήταν εδώ που γίνονταν τα εργοστάσια.
Ήταν μαγνήτης οι δουλειές για να έρθει κόσμος από όλη την Ελλάδα και να εγκατασταθεί στην Ελευσίνα, εκεί που ήταν ένα μικρό χωριό, το οποίο ενδυναμώθηκε μετά την Μικρασιατική καταστροφή με τους πρόσφυγες. Έπεσε και ένα τρίτο στρώμα που ήταν οι εργάτες που ήρθαν να δουλέψουνε.
Άρα η πόλη της Ελευσίνας και όλη η ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Αττικής έχει αυτή την ιδιαιτερότητα, τα τρία διαφορετικά στρώματα και είναι μία περιοχή η οποία βασανίστηκε ως ένα σημείο από την άναρχη ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση. Και θυμάμαι ότι από αποκόμματα παλαιότερα του γραπτού Τύπου, ή από βιβλία που γράφουνε, ότι εδώ κάποτε ήταν και ένα τουριστικό θέρετρο, το οποίο ήταν το επίγειο της Αθήνας, οι οποίοι ερχόντουσαν να κάνουν μπάνια.
Φεύγοντας από αυτό το στάτους φτάσαμε στο στάτους της βαριάς βιομηχανίας της Ελλάδας. Κάποια στιγμή η πόλη εδώ που βρισκόμαστε , αν βάλουμε και το συγκρότημα του Ασπροπύργου που είναι όμορο είχε τα δύο μεγαλύτερα διυλιστήρια της χώρας, είχε το αεροδρόμιο, είχε τη βιομηχανία όπλων. Όπως θα έλεγε και κάποιος της επικαιρότητας των ημερών, θα ήταν ο πρώτος στρατιωτικός στόχος. Ήταν ο πυρήνας της οικονομίας, η καρδιά της οικονομίας της χώρας.
Τα τελευταία χρόνια ιδίως μετά από 2000 άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα, τι άλλαξε; Άρχισαν να μπαίνουν νέες υποδομές. Η Αττική οδός για παράδειγμα ήταν κάτι που άλλαξε τη Δυτική Αττική και έδωσε το έναυσμα να αρχίσει να αναπτύσσεται ένα νέο επίπεδο
οικονομίας φεύγοντας από το δευτερογενή τομέα και πηγαίνοντας στον τριτογενή τομέα. Και να ενισχύονται οι υπηρεσίες, δυστυχώς σε κάποια σημεία, ακόμα και εις βάρος της βιομηχανίας. Για παράδειγμα η χαλυβουργική έκλεισε, ανέστειλε την λειτουργία της, άρα φεύγουμε από το βιομηχανικό τομέα, πάμε στον τομέα των υπηρεσιών και αυτομάτως έρχεται το επόμενο ερώτημα αν θα ξανακάναμε τα ίδια λάθη που κάναμε τα προηγούμενα χρόνια, τις προηγούμενες δεκαετίες.
Διότι και εδώ είναι ένα κομμάτι στρατηγικής που πρέπει να δούμε. Ναι θέλουμε να αναπτυχθούν, θέλουμε να έρθουν επενδύσεις. Για να αναπτυχθούν οι επενδύσεις θέλουν τρία πράγματα. Το πρώτο πράγμα που θέλουν είναι υποδομές, δημόσιες υποδομές. Αρά λοιπόν ναι. Το Βόρειο τμήμα ιδίως του Ασπροπύργου είναι κυρίως κέντρο Logistics στην Ελλάδα, αλλά τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά που πηγαίνουν στα Logistics δεν πετάνε από τον ουρανό. Περνάνε μέσα από τους δρόμους του Ασπροπύργου. Και το ερώτημα είναι έχει υποδομές ο Ασπρόπυργος για να αντέξει την κίνηση όλων αυτών των οχημάτων που περνάνε μέσα από τον αστικό ιστό;
Και αυτό συνδυάζεται και με τη δεύτερη μεγάλη πρόκληση που έχουμε την κλιματική αλλαγή για παράδειγμα. Ο Νοέμβριος του 17 ήταν εφτάμισι χρόνια πίσω, σχεδόν οκτώ. Αυτό που ζήσαμε εκείνη την ημέρα που εδώ στην Ελευσίνα ουσιαστικά δεν είχε βρέξει και βγήκαμε στο δρόμο και είδαμε τη γέφυρα στον Παράδεισο από πάνω να είναι γεμάτη νερό, είναι κάτι το οποίο δεν το περιμέναμε και ο τραγικός θάνατος των ανθρώπων που πνίγηκαν από ένα πραγματικά ακραίο φαινόμενο. Άρα λοιπόν το πρώτο πράγμα να φτιάξουμε υποδομές και ιδίως και υποδομές που έχουν να κάνουν με το νέο μεγάλο HUB, το πάρκο που είναι και οι ψηφιακές υποδομές. Η θωράκιση απέναντι στην κλιματική αλλαγή, η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών προς όφελος της επιχειρηματικότητας είναι πολύ κεντρικά ζητήματα. Θα έλεγα ότι έχουμε τη δυνατότητα να συνεχίσουμε και να σχεδιάσουμε το μέλλον.
Έχουμε μπροστά μας ως περιοχή πολλές μεγάλες δυνατότητες, είτε από την περιοχή της Φυλής, είτε από την περιοχή του Θριασίου, είτε από την περιοχή, κυρίως το Βόρειο κομμάτι του Δήμου Μάνδρας – Ειδυλλίας που δεν είναι πλέον αστικό το τοπίο και βεβαίως και η περιοχή των Μεγάρων.
Άρα πλέον με σωστό σχεδιασμό πρέπει να προχωρήσουμε πολλά πράγματα. Πρέπει να δούμε τι υποδομές χρειάζονται, γιατί όταν σχεδιάζουμε μία υποδομή δεν την σχεδιάζουμε μόνο για τους κατοίκους που υπάρχουν, γιατί ο ημερήσιος φόρτος που έχει το Θριάσιο, δηλαδή για παράδειγμα σε καθημερινή βάση είναι τρεις, τέσσερις φορές μεγαλύτερος.
Άρα λοιπόν η πρόσβαση από την Αθήνα αρκεί να γίνεται μέσω της Αθηνών – Κορίνθου κυρίως και δευτερευόντως της Αττικής Οδού, ή δεν φτάνουν πλέον οι δύο λωρίδες και υπάρχει μποτιλιάρισμα και πρόβλημα στην πρόσβαση, γιατί όταν σχεδιάστηκε ο δρόμος τη δεκαετία του 60’ του 70’ ήταν υπεραρκετός, ενώ τώρα έχει ξεπεραστεί από τις πραγματικές συνθήκες.
Και πράγματι η Δυτική Αττική έχει χαρακτηριστεί, και όχι άδικα, η πίσω αυλή της Αθήνας. Όποια μη επιθυμητή δραστηριότητα δεν την ήθελε κάποιος άλλος κατέληγε πάντα στη Δυτική Αττική. Έρχονται τα περιβόητα εργοστάσια, έρχονται οι περιβόητες χωματερές και κάποιες φορές και ανεξέλεγκτες. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Βοηθάνε λοιπόν πλέον οι νέες τεχνολογίες, βοηθάνε η ανάπτυξη στις υπηρεσίες πλέον, σε Logistics, σε νέους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας και έπειτα η τεχνολογία πλέον έχει προχωρήσει τόσο πολύ που ακόμα και η βιομηχανική δραστηριότητας και η βιοτεχνική δραστηριότητα είναι πολύ πιο ήπιες, πολύ πιο φιλικές προς το περιβάλλον, μερικές είναι πολύ πιο ανθεκτικές και σε μία σειρά εξωτερικών παραγόντων.
Παρόλα αυτά θα σταματήσω εδώ και θα πω δύο κουβέντες για τα πόσα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια και κυρίως έχουν αλλάξει χάρις στο πείσμα των κατοίκων της περιοχής. Έχουμε μπροστά μας πολλά πράγματα να κάνουμε, διότι η Δυτική Αττική έχει πάρα πολλές ανάγκες. Με χαρά βλέπετε επιτέλους η Κινέτα αποκτά νερό για παράδειγμα από ότι είδα σε μία ανακοίνωση. Βέβαια έπρεπε να έρθει το 2025 για να γίνουν τέτοια πράγματα, που έχει υποφέρει η συγκεκριμένη περιοχή από καταστροφές, αλλά έχουν αλλάξει πράγματα και έχει βελτιωθεί η εικόνα, ενώ έχει αρχίσει και γίνεται ορατή η εικόνα.
Από το Θριάσιο των φουγάρων και της ρύπανσης φτάσαμε στο να είναι μία βιομηχανική πόλη που έγινε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και να είναι εν μέσω κρίσεων. Όλα αυτά μέσα από δυσκολίες, μέσα από έλλειψη υποδομών, έγινε η Πολιτιστική Πρωτεύουσα και κυρίως έχει ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο που έχει να κάνει με την παρακαταθήκη της. Διότι από εδώ και πέρα τι κάνουμε και πως το αξιοποιούμε. Ο τουρισμός για παράδειγμα. Είμαστε μία από τις εφτά αρχαίες πόλεις της αρχαιότητας, έχουμε τον αρχαιολογικό χώρο, όμως είμαστε πολύ χαμηλά στη λίστα των επισκεπτών, διότι δεν είμαστε προορισμός. Επιλέγονται άλλοι προορισμοί διότι δεν έχει ποτέ ασχοληθεί η Ελευσίνα και να μπει στον τουριστικό χάρτη.
Οπότε σε συνεργασία και με την Περιφέρεια Αττικής και με το Υπουργείο Πολιτισμού και με το Δήμο Ελευσίνας θα δούμε πως από εδώ και πέρα ξεκινάμε να αξιοποιήσουμε μία τεράστια παρακαταθήκη που λέγεται πολιτιστική Πρωτεύουσα και πως θα καταφέρουμε αυτή η παρακαταθήκη όχι μόνο να την ενισχύσουμε εδώ στον τόπο μας που θα είναι το κέντρο του πολιτισμού, αλλά κυρίως πως θα μεταλαμπαδεύσουμε τις γνώσεις μας και στην υπόλοιπη Αττική που είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, αλλά πολύ σοβαρό.
Θα κλείσω λέγοντας το εξής: Κάποια στιγμή τη δεκαετία του ‘80 όταν η μόλυνση ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα, ήταν πραγματικά δύσκολο ακόμα και ένας άνθρωπος να έρθει να επενδύσει να φτιάξει ένα εργοστάσιο, εκτός και αν ήθελε να κάνει κάτι βαρέας όχλησης. Εγώ πιστεύω ότι οι ευκαιρίες υπάρχουν, απλά θέλει κανόνες, θέλει σχέδιο, θέλει να ακούσουμε τους ειδικούς, θέλει υποδομές, θέλει όραμα και θέλει να αξιοποιήσουμε όλα τα πλεονεκτήματα της περιοχής.
Μέσα από αυτή την αξιοποίηση και τη στοχευμένη κινητοποίηση όλων μας, πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης, δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης και κράτους, επιχειρηματικότητας, επιμελητηρίων, πανεπιστημίων θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε ένα πολύ καλύτερο μέλλον για όλους γιατί αξίζει να ζούμε σε μία πολύ με πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής, ευχαριστώ πολύ».