Κατά της ΜΠΕ για τις μονάδες καύσης απορριμμάτων στάθηκε στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο των Μεγάρων ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών Βασίλειο Σάλτας. Ο κ. Σάλτας στο 12ο θέμα της ημερήσιας διάταξης που αφορούσε την γνωμοδότηση του σώματος για την ΜΠΕ που αφορά την εγκατάσταση μονάδων καύσης απορριμμάτων, ξεκαθάρισε αρχικά πως δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο στα Μέγαρα, καθώς δεν υπάρχει η χρήση γης για αυτό. Είπε πως είναι εναντίον της ΜΠΕ, καθώς δεν θα γινόταν ποτέ βάσει κάποιων προτύπων στην Ελλάδα. Παράλληλα πρόσθεσε πως η καύση από τη στιγμή που υπάρχει πρόβλημα με την ανακύκλωση, είναι καλώς ή κακώς ένας από τους τρόπους για την απαλλαγή από τα σκουπίδια.
«Εγώ θα ήθελα να τιμήσω καταρχήν την παρουσία του βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στην πόλη μας. Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχεται. Παρότι είμαστε έτη φωτός μακριά με τον με τον συγκεκριμένο κομματικό σχηματισμό, αλλά προσωπικά και νομίζω όλοι μας πρέπει να τιμήσουμε ότι και οι κοινοβουλευτικές μειοψηφίες να το πούμε έτσι, αλλά και οι εξωκοινοβουλευτικές είναι πάντα δίπλα στο λαό και στον πόνο του. Είναι στους πλειστηριασμούς, είναι στις δυσκολίες της εργατικής τάξης, στις δυσκολίες του ελληνικού λαού και αυτό πάντα με σεβασμό. Τιμώ που η μόνη χώρα στην Ευρώπη έχει 8% ΚΚΕ είναι η Ελλάδα», ανέφερε ο κ. Σάλτας και συνέχισε:
«Είναι προς τιμήν του ελληνικού λαού που δέχεται ότι κάποιοι άνθρωποι είναι απέναντι στο κύμα, είναι απέναντι σε αυτό που κουβαλάμε όλοι μας αν θέλετε εδώ πολιτικά. Στέκονται με παρρησία και με δύναμη απέναντι και σε αυτό που ονομάζουν κάποιοι ας πούμε συνταγή και θα επικαλεστώ το μέγα Τσόμσκι, αυτό το μέγα φιλόσοφο θα πω, που είχε πει ότι τους μόνους που φοβάται το σύστημα είναι αυτού του είδους οι μειοψηφίες.
Μόνο αυτούς φοβάται, εμάς δεν μας φοβάται γιατί θα μας δώσει κάτι, θα μας πάρει κάτι. Τους ανθρώπους που στέκονται εκεί απέναντι ότι και να γίνει βρέξει-χιονίσει να τους έχουμε λοιπόν όλοι ένα σεβασμό ασχέτως αν πολιτικά δεν τους ψηφίζουμε να το πούμε έτσι, ή δεν στεκόμαστε στο πλάι τους. Μακάρι να βρούμε και εμείς κάποια στιγμή τη δύναμη να πάμε πίσω τους, ειδικά στους αγώνες υπέρ του πόνου και υπέρ του λαού.
Τώρα πάω στο θέμα. Θα πω καταρχήν ότι εμείς σαν υπηρεσία και ως πόλη δεν καταλαβαίνω, έχουμε τόσες πολλές γνώσεις που είμαστε εναντίον της καύσης και ξέρουμε ακριβώς τι είναι; Όλοι έχουμε φόβους ακριβώς αυτούς που είπε ο Δημάρχους. Ότι η Ελλάδα είναι μπαταχτσής ως κράτος. Όλες οι προσπάθειες που έχει κάνει να κάνει κάτι σοβαρό, πότε δεν έχουν πάει βάσει των ΜΠΕ.
Στη Λακκόπετρα στην Τρίπολη, αυτό το μυθικό έργο της απόλυτης ανακύκλωσης με τα δεκάδες φίλτρα που θα έμπαιναν τα σύμμεικτα, όλα αυτά γίνανε; Οι ντόπιοι εκεί λένε ότι ενώ περίμεναν η ανακύκλωση να είναι στα ποσοστά που είπε ο Δήμαρχος τελικά δεν είναι.
Να ξέρει ο Μεγαρικός λαός ότι αυτά είναι επενδύσεις που γίνονται συνήθως με ευρωπαϊκά προγράμματα και μπαίνουν ιδιωτικές εταιρείες. Οι επενδύσεις αυτές που γίνονται πλέον είναι σοβαρές, είναι με ευρωπαϊκά λεφτά και δεν παίζουν, ότι θα δώσουμε στο Δήμο ατελείωτα ανταποδοτικά.
Τίποτα δεν παίρνει ο Δήμος. Θα πάρει τα δημοτικά τέλη και το κέρδος του θα είναι παράπλευρο. Θα δουλεύουν κάποιοι διευθυντές, κάποιοι υπάλληλοι. Θα δουλέψουν, κάποιοι όταν θα κατασκευαστεί. Αυτά είναι τα κέρδη του Δήμου, Δεν ισχύουν αυτά που υπάρχουν στο μυαλό των άλλων. Εδώ μιλάμε για καύση συγκεκριμένα.
Άρα λοιπόν εγώ ως μοντέλο, εγώ προσωπικά. Μιλάω σαν Βασίλης και σαν Αντιδήμαρχος και αν θέλετε στο κομμάτι μου κατά το δυνατόν το υπηρεσιακό. Εγώ νομίζω σωστά η υπηρεσία δεν είναι κάθετη όσον αφορά την καύση, γιατί η καύση έτσι όπως παρουσιάζεται για το κομμάτι μετά την ανακύκλωση, για το κομμάτι που απομένει, δηλαδή το εναπομένον κάτι πρέπει να γίνει και σε παγκόσμιο επίπεδο συνήθως αυτά πάνε στην καύση.
Δηλαδή αν γίνει θεωρητικά σωστά και γίνει κάπου αλλού εμείς τι θα πούμε ότι είμαστε εναντίον της καύσης; Σε τι είμαστε υπέρ; Του να γίνεται 100% ανακύκλωση; Δεν υπάρχει αυτό. Άρα μέσα σε αυτά τα μοντέλα που παίζουν είναι και η καύση. Εμείς αυτό που λέμε είναι μακριά από εμάς και είναι ξεκάθαρη η υπηρεσία. Τα επιχειρήματά της είναι πομπώδη και δεν χωρούν καμία αμφισβήτηση.
Καταρχήν δεν υπάρχει ως χρήση τι κουβεντιάζουμε από εκεί και πέρα; Εδώ θέλει για 50-100 στρέμματα. Έχουμε εμείς 50-100 στρέμματα που να έχει τέτοια χρήση; Πουθενά δεν παίζει η χρήση. Άρα λοιπόν με βάση αδειοδοτικά, δεν μπορεί να αδειοδοτηθεί στα Μέγαρα. Επίσης πρέπει να είναι κοντά σε εθνικές οδούς και δεν να πάει κάπου αλλού. Στην βιομηχανική θα πάει, εδώ κοντά, που αλλού θα πάει;
Άρα λοιπόν είναι ξεκάθαρη η υπηρεσία και μιλάει ότι εμείς δεν έχουμε χαρακτήρα βιομηχανικό και τέτοιων ενεργειακών δραστηριοτήτων. Δεν υπάρχει το αδειοδοτικό μοντέλο για να γίνουν εδώ και επίσης τα οικοσυστήματά μας, το παράκτιο μέτωπο μας, οι αγροτικές και οικιστικές κοινότητες είναι κάποιοι παράγοντες, οι οποίοι δεν κολλάνε πουθενά με τη χωροθέτηση εδώ.
Αυτό μας καίει εμάς. Επουδενί μην περάσει από το μυαλό τους ότι μία τέτοια χρήση, ένα τέτοιο εργοστάσιο, οτιδήποτε αφορά τέτοια πράγματα που δεν χωράνε χρήση δεν έχουν καμία δουλειά εδώ, γιατί έχει φοβηθεί και λίγο το μάτι μου. Τις προάλλες άλλη ΜΠΕ που κόψαμε να σας θυμίσω. Η εταιρεία που είχε έρθει, της δώσαμε χρήση γης ότι δεν επιτρέπεται και λέει, αφού δεν απαγορεύεται, άρα επιτρέπεται.
Αφού δεν απαγορευόταν αυτό. Δεν τους είπαμε ότι δεν απαγορεύεται. Τους είπαμε ότι επιτρέπονται ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε έξι και λένε ωραία, αφού δεν αναγράφεται ότι απαγορεύεται, άρα για εμάς επιτρέπεται βάσει το τάδε νόμου. Εδώ κοντεύουμε να τρελαθούμε δηλαδή. Άρα λοιπόν εμείς πρέπει να είμαστε ξεκάθαρα αρνητικοί, γιατί ούτε εδώ μπορούμε να κάνουμε μέτρηση διοξινών, ή δεν ξέρω εγώ τι και να σας θυμίσω, για να το κάνουμε εντελώς απλοϊκό.
Ο Φάνης, ο οποίος έχει 150 πιστοποιήσεις που μας έφερε εδώ και κοπιάσαμε και θα σκεφτούμε αν θα έχουμε καύση; Θα σκεφτούμε; Που θα έχει διοξίνες, θα έχει χίλια δύο πράγματα; Είναι υπό σκέψη; Άρα λοιπόν η ευαισθησία υπάρχει στο Μεγαρικό λαό. Φαντάζομαι υπάρχει και στο σώμα και δεν περνάει από το μυαλό μου ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε άλλη απόφαση.
Τώρα επιτρέψτε μου και στο δια ταύτα. Πάντα είχα μία σκέψη γιατί δεν γίνεται τίποτα ιδανικό στην Ελλάδα; Γιατί πας στην Αυστρία, στη Βιέννη και βλέπεις ας πούμε το εργοστάσιο στην είσοδο της πόλης, γεμάτο ανεμογεννήτριες. Γιατί εδώ δεν γίνεται ποτέ έτσι; Γιατί στη Λακκόπετρα δεν έγινε έτσι; Γιατί όταν γίνεται κάτι εδώ , γίνεται ένα μπάχαλο; Τι δεν έχει ο Έλληνας;
Είναι θέμα κόστους ξεκάθαρα. Το βλέπουμε κάθε μέρα. Αν πας να φτιάξεις ένα ιδανικό εργοστάσιο στη βάση αυτή της Βιέννης, τότε τα σκουπίδια πρέπει να φτάσουν ο τόνος από 55 ευρώ που έχουν τώρα, πρέπει να φτάσουν ξέρω εγώ χίλια. Για αυτό και πάμε όλο με το τζάμπα και όλο χωρίς λεφτά οι Δήμοι και λίγα τα κονδύλια.
Για αυτό είναι έτσι τα πράγματα. Για χαμηλώνουν τα κοστολόγια και όλο βγάζουμε κάτι νόμους που είναι θεωρητικοί, αλλά τελικά στους νόμους αυτούς κλείνουμε όλοι τα μάτια και προχωράνε όλα για να υπάρχει ένα κόστος και του φυσικού ανάγλυφου. Άρα λοιπόν μην ενοχοποιούμε το γονίδιό μας, ούτε τη φυλή μας».