«Θα τον καλωσόριζα κι εγώ τον Πρωθυπουργό αλλά όχι στον όμορφο πεζόδρομο, με τις κάμερες και τα χαμόγελα.
Θα τον καλωσόριζα αλλού. Εκεί που ζούμε, όχι εκεί που φαίνεται.
Θα τον καλωσόριζα στην ουρά του Νοσοκομείου, να περιμένει μήνες για ένα ραντεβού, να μυρίσει τον ιδρώτα της αγωνίας και την κούραση του “περάστε σε 3 μήνες”.
Θα τον καλωσόριζα τη νύχτα, στους δρόμους τους σκοτεινούς, που το βήμα σου το μετράς με τον φόβο.
Θα τον καλωσόριζα όταν φυσάει νοτιάς, να του ’ρθει κατάμουτρα η οσμή του διυλιστηρίου. Να νιώσει πώς είναι να αναπνέεις ανάπτυξη και να βήχεις αδικία. Κι όταν φυσάει βοριάς, να τον πνίγει κι εκείνον η κάπνα απ’ τα καμένα καλώδια.
Θα τον καλωσόριζα συνοδηγό, να τραντάζεται κι αυτός στους δρόμους που ανοίγουν πληγές στα λάστιχα και στις ψυχές, να μετρά το χαμένο χρόνο και τα νεύρα που ξεχειλίζουν στους δρόμους που δεν υπάρχουν.
Θα τον καλωσόριζα μπροστά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, να δει πώς είναι να κρατάς δέκα ευρώ και να πρέπει να τα κάνεις εβδομάδα. Να σφίγγεις τα δόντια και να κόβεις απ’ το τραπέζι.
Θα τον καλωσόριζα μέσα σε μια καταιγίδα, να φοβηθεί όπως εμείς μήπως πάλι το ρέμα θυμηθεί το δρόμο του και πάρει μαζί του ζωές και κόπους.
Θα τον καλωσόριζα σε ένα σχολείο, να δει τα παιδιά που μαθαίνουν μέσα σε ταλαιπωρημένα κτίρια και χωρίς καθηγητές. Θα τον καλωσόριζα σ’ ένα χωράφι, να δει τη γη που στέγνωσε, τον ιδρώτα που πια δεν βγάζει εισόδημα αλλά αναστεναγμό.
Θα τον καλωσόριζα στα δάση μας αν δεν είχαν γίνει στάχτες.
Θα τον καλωσόριζα σε ένα γήπεδο μα ξέχασα… δεν έχουμε ούτε αυτό.
Κι όμως…
Θα τον καλωσόριζα με χαρά, στη φιλόξενη Δυτική Αττική, στη γη που κρατά την Ελλάδα όρθια, που παράγει το μεγαλύτερο κομμάτι του ΑΕΠ της Χώρας.
Αρκεί να είχε δώσει κάτι πίσω. Ένα έργο. Μια φροντίδα. Μια δικαιοσύνη.
Μα αφού δεν το ’κανε, ας απολαύσει τον πεζόδρομο της Ελευσίνας, καθαρό, φωτισμένο, προστατευμένο.
Μακριά απ’ τη μυρωδιά, τη φτώχεια και την αλήθεια μας».