Από το «Δυτικό Μέτωπο» που είναι συντονισμός φορέων και συλλογικοτήτων ο λόγος στο Δημοτικό Συμβούλιο Ελευσίνας πήγε στον Τάσο Κεφαλά, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στα προβλήματα της καύσης και στους μη ρεαλιστικούς όπως υποστήριξε κυβερνητικούς στόχους.
«Όντως πάρθηκε από το Περιφερειακό Συμβούλιο μία απόφαση απορριπτική της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Ήθελα να επισημάνω αυτό ακριβώς. Το θέμα. Απορρίφθηκε η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αυτού του σχεδίου γιατί είχε πάρα πολλά προβλήματα, αυτό όμως τουλάχιστον σε ό, τι αφορά το Περιφερειακό Συμβούλιο δεν σημαίνει ότι τάχθηκε κατά της καύσης», σχολίασε ο κ. Κεφαλάς και πρόσθεσε μεταξύ άλλων:
«Το ψήφισαν και άνθρωποι, οι οποίοι διάκεινται ευνοϊκά στην καύση και άλλοι που είναι αντίθετοι. Το γεγονός ότι η δημοτική αρχή διευκρινίζει αυτό το θέμα και επισημαίνει ότι είναι κατά της καύσης, κατά τη γνώμη μας είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο και πρέπει να συνοδεύει την απόφαση, διότι αλλιώς αφήνουμε ανοιχτό το περιθώριο να το πάρει πίσω η κυβέρνηση και να μας φέρει ένα καλύτερο επεξεργασμένο, να προσπαθήσει να μπαλώσει τις τρύπες που έχει η παρούσα Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για να μας πασάρει ξανά την καύση.
Άρα λοιπόν πρέπει όντως να συνοδεύεται από αυτήν την κατηγορηματική άρνηση της υιοθέτησης της καύσης σαν βασικής μεθόδου διαχείρισης των αποβλήτων. Επίσης πρέπει να απαιτηθεί, διότι η κυβέρνηση και το Υπουργείο Περιβάλλοντος ενεργούν εδώ και αρκετά χρόνια εκβιαστικά στο θέμα της καύσης.
Γιατί το λέω αυτό; Ενώ υπάρχει μία ευρωπαϊκή υποχρέωση από την ευρωπαϊκή νομοθεσία ότι πρέπει να περιορίσουμε την ταφή κάτω από 10% μέχρι το 2035 και υπό προϋποθέσεις μέχρι το 2040, η κυβέρνηση έρχεται και λέει όχι, εμείς θα το μειώσουμε αυτό, θα το πετύχουμε αυτό το πράγμα το 20230.
Δηλαδή σε πέντε χρόνια από τώρα. Ποιος; Η Ελλάδα που θάβει σήμερα το 90% των αστικών αποβλήτων. Άρα λοιπόν πρέπει να απαιτηθεί οτιδήποτε να έχει κάποιος στο μυαλό του σαν εναλλακτικό μοντέλο διαχείρισης πέραν της καύσης, πρέπει να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα ώστε να δοθεί ένας χρόνος να υλοποιηθεί ένα εναλλακτικό μοντέλο, όντως βασισμένο στην πρόληψη, στην επαναχρησιμοποίηση και στην ανακύκλωση με μία άνεση χρόνου, έτσι ώστε ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός να είναι απολύτως ρεαλιστικός.
Διότι αυτό που μας έφεραν είναι παραλογισμός. Για να υλοποιηθεί φανταστείτε αυτό το σχέδιο που μας έφεραν προϋποτίθεται ότι θα έχουμε καταφέρει μέχρι το 2030 από το 8% που κάνουμε προδιαλογή σήμερα να έχουμε φτάσει το 47%. Προϋποθέτει ότι θα έχουν κατασκευαστεί 56 μονάδες διάσπαρτες στην Ελλάδα ανά νομό περίπου, επεξεργασίας αποβλήτων που θα παράγουν ενεργειακά προϊόντα, ενώ αυτή τη στιγμή σε λειτουργία βρίσκονται 13 και μόνο 11 είναι σε υπό διαδικασία κατασκευής.
Χρησιμοποιείται κατά κόρο το επιχείρημα ότι είναι πάρα πολύ μεγάλο το υπόλειμμα, ότι προσπάθεια και να κάνουμε για την ανακύκλωση δεν μπορούμε να καταφέρουμε να το φτάσουμε στο 10%, παρά μόνο αν χρησιμοποιήσουμε την καύση. Δεν είναι αλήθεια αυτό το πράγμα. Αν πάρουμε υπόψη μας τη σύσταση των αστικών αποβλήτων που είναι χοντρικά, περίπου 50% βιοαπόβλητα, 40% ανακυκλώσιμα και 10% ένα τελικό υπόλειμμα κατά βάση αδρανών υλικών, δεν μπορούμε να δεχθούμε ένα σχέδιο το οποίο μας παρουσιάζει, ότι το υπόλειμμα θα υπερβαίνει το 50%.
Αν θέλουμε να πάμε με τη λογική της καύσης, όντως θα πρέπει να υιοθετήσουμε ένα τέτοιο μοντέλο. Αν όμως θέλουμε να στοχεύσουμε και να πάμε με τη λογική της μέγιστης ανάκτησης, πρέπει να στοχεύουμε σε αυτό το υπόλειμμα και δεν είναι ο μοναδικός τρόπος να πετύχουμε αυτόν τον περιορισμό στο 10% με το μοντέλο της καύσης.
Έχουμε συζητήσει και εδώ και εμείς το έχουμε πει πολλές φορές και δεν είμαστε οι μόνοι ότι υπάρχουν εναλλακτικά μοντέλα. Έχουμε συνηθίσει να το περιγράφουμε σαν αποκεντρωμένη διαχείριση με έμφαση στην πρόληψη, στην προδιαλογή και στην ανάκτηση που οδηγεί σε τέτοια αποτελέσματα με επαρκή θεωρώ τεχνική και οικονομική τεκμηρίωση.
Άρα λοιπόν δεν μπορούν να μας βάζουν μπροστά σε αυτό τον εκβιασμό. Λέει ότι έχει περιβαλλοντικό αποτύπωμα αυτό το σχέδιο, διότι λέει θα περιορίσει την ταφή. Πώς θα την περιορίσει την ταφή, αφού ο σχεδιασμός προβλέπει ότι η μέγιστη ανακύκλωση την οποία θα κάνουμε θα είναι της τάξης του 45 με 47% και αυτή θα εξακολουθήσει να παραμένει για τα 25 χρόνια που θα είναι οι συμβάσεις με εγγυημένες ποσότητες και με δεσμεύσεις απέναντι σε αυτούς που θα αναλάβουνε την ταφή. Βάλλει αυτός ο σχεδιασμός ή βάζει χαλινάρι στην ανακύκλωση;
Σας είπα ότι το σχέδιο είναι μη ρεαλιστικό και σας ανέφερα τα παραδείγματα. Υπάρχουν τρύπες άπειρες. Τα δίκτυα μεταφοράς, τα κόστη, τα περιβαλλοντικά, οι επιπτώσεις στα θέματα της υγείας δεν τα αναφέρω τα παρακάτω γιατί είναι τα πιο πολυσυζητημένα.
Και βεβαίως, όλη αυτή η ιστορία περί καύσης, μιλώντας σε μια περιοχή εδώ που βιώνει άπειρες πιέσεις περιβαλλοντικές, θα πρέπει να πούμε ότι εκτός από το μέλλον, αυτό που προοιωνίζεται μεταξύ των οποίων και ο κίνδυνος αυτός της καύσης, δεν μπορεί να κρύψει την παρούσα θλιβερή κατάσταση. Μοιράσαμε προηγούμενους στους περισσότερους από σας τα στατιστικά στοιχεία που επεξεργαστήκαμε του ΕΔΣΝΑ. Εκεί θα δείτε την τραγική κατάσταση η οποία υπάρχει, όπως επίσης θα δείτε το τι υφίσταται σήμερα η χωματερή της Φυλής.
Δεν πρέπει να κλείσει; Ακούμε υποσχέσεις από παντού. Πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Αυτά χρειάζονται απαντήσεις και όλη η συζήτηση περί καύσης δεν πρέπει να αποκρύψει ή να περιορίζει τον προβληματισμό για να ξεφύγουμε από αυτή τη θλιβερή κατάσταση».