«Καλησπέρα και από μένα δεν ήταν να μιλήσω, αλλά ακούγοντας όλες αυτές τις τοποθετήσεις νομίζω ότι είναι τίμιο εκ μέρους μου να πω και εγώ λίγα πράγματα για τους συμπολίτες μου. Ακούω εδώ και η ώρα τον ορισμό οικολογία. Το θέμα να πω να βάλουμε πρώτα κάποια σειρά ερωτημάτων. Είναι λάθος να λέμε λιμάνι, λιμάνια να το πω γιατί; Καταρχήν πρέπει ως πόλη να κατασταλάξαμε αν θέλουμε λιμάνι στην πόλη μας. Εάν η απάντηση είναι ναι, τότε πρέπει να μπούμε στο δεύτερο ερώτημα που λέει ότι θέλουμε λιμάνι υπό ποιες προϋποθέσεις και πού, γιατί αν δεν το θέσουμε εμείς αυτό θα αναγκαστούμε να έχουμε στο τέλος πολλά και διαφορετικά λιμάνια», ανέφερε ο κ. Παναγιωτούλιας και πρόσθεσε μεταξύ άλλων:

«Κάτι που δεν έχουμε συζητήσει ακόμα είναι η λανθασμένη ανάγνωση, το να συζητάμε μόνο για Ελευσίνα. Εδώ μιλάμε για θριάσια λεκάνη. Τι πάει να πει αυτό; Κανένα αναπτυξιακό έργο δεν στέκει από μόνο του. Πρέπει να το κοιτάς σε μία ακολουθία και με άλλα πράγματα που συμβαίνουν στη λεκάνη. Βλέπετε ότι εδώ μιλάνε για μεταφορά από το Βοτανικό των εταιρειών, μιλάνε για φυλακές στην περιοχή, μιλάνε για πολλά.Όλα αυτά είναι σε συνδυασμό. Όλα αυτά μεταφράζονται σε ένα τεράστιο νούμερο που λέγεται φέρουσα ικανότητα. Φέρουσα ικανότητας στις θριάσιες λεκάνες. Η φέρουσα ικανότητα είναι αρκετά με πολύ διακριτά όρια. Αν σκεφτούμε ότι η φέρουσα ικανότητα είναι ένα εξωτερικό μπαλόνι στη θριάσια λεκάνη και η οικονομική ανάπτυξη είναι ένα εσωτερικό μπαλόνι δεν μπορεί να φουσκώνει το εσωτερικό μπαλόνι ανεξέλεγκτα.Κάποια στιγμή θα σπάσει, άρα θα σπάσει το όλο σύστημα εδώ της θριάσιας λεκάνης.

Άρα το θέμα δεν είναι μόνο καθαρά οικολογικό, είναι αναπτυξιακό. Είναι αναπτυξιακό με την έννοια ποια; Εδώ μιλάμε για μία επένδυση που θα επηρεάσει όλα τα κεφάλαια της Ελευσίνας. Όταν λέμε κεφάλαια της Ελευσίνας, κεφάλαιο της Ελευσίνας δεν είναι μόνο το λιμάνι, είναι το τουριστικό κεφάλαιο, είναι το βιομηχανικό της κεφάλαιο, είναι το περιβαλλοντικό της κεφάλαιο, άρα το κοιτάμε αναπτυξιακά.

Εγώ έχω να κάνω μία τοποθέτηση σε τι. Υπάρχουν αρκετοί επιστήμονες στην περιοχή που φωνάζουνε γιατί δεν πρέπει να γίνει όλο αυτό το πράγμα στην περιοχή μας. Δεν έχει μπει ποτέ το Δημοτικό Συμβούλιο να φωνάξει κάποιος ανθρώπους και να πουν γιατί φωνάζετε στο διαδίκτυο; Είναι κάτι που δεν ξέρουμε; Φωνάξτε κόσμο να σας πει δύο, τρία πράγματα.  Ίσως και να είναι σημαντικά, ίσως και να μην είναι, αλλά αξίζει να τους ακούσετε. Είναι αρκετά σοβαρό θέμα. Νομίζω ξεπερνάει τα όρια του Δημοτικού Συμβουλίου γιατί είναι ένα έργο το οποίο θα αλλάξει τη ζωή της Ελευσίνας.

Να το πω και αλλιώς. Τελικά ωραία μπορεί να θέλουμε δουλειές όμως κοιτάζοντας σας στα μάτια τι είδους δουλειές θέλουμε για τα παιδιά μας; Δουλειές βιομηχανικές, ή δουλειές οι οποίες θα προκύψουν μία πιο ήπια τουριστική ανάπτυξη και δραστηριότητα της Ελευσίνας; Δεν ξέρω τι, πως σκέφτεστε το θέμα. Γενικά δεν είμαι υπέρ των διαπαραξιακών. Μπορεί να γίνει μία ημερίδα πολιτών με την ομπρέλα της δημοτικής αρχής και να έρθει κόσμος να τοποθετηθεί και να φτιάξουμε το δικό μας Master Plan, γιατί αυτή τη στιγμή προσέξτε, ερχόμαστε εδώ να τοποθετηθούμε γιατί; Δεν υπάρχουν σχέδια. Δεν υπάρχει Master Plan, υπάρχουν μόνο δημοσιεύματα που έχουν αφήσει μια ασάφεια σε όλη την Ελευσίνα και εμείς κάνουμε τοποθετήσεις στα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου.  Αυτό δεν είναι μία σοβαρή προσέγγιση από ένα Δημοτικό Συμβούλιο, χωρίς δηλαδή να έχει όλα αυτά τα απαραίτητα στοιχεία, τα δεδομένα να ασκήσει πολιτική. Πολιτική, το έχω ξαναπεί, χωρίς δεδομένα δεν ασκείται. Να μιλήσουμε και λίγο ποδοσφαιρικά, γιατί αρκετοί είναι ποδοσφαιρόφιλοι. Όταν θες να παίξεις ένα παιχνίδι πάντα κοιτάς την άλλη ομάδα. Πως θα στήσει την άμυνα, την επίθεση και μετά στήνεις και τη δική σου.

Άρα όταν θες να στήσεις κάποια πολιτική, θες δεδομένα. Αυτό κοιτάξτε να μαζέψετε τα δεδομένα που όλοι φωνάζουν γιατί δεν πρέπει να γίνει επένδυση και θα σας πω και κάτι τελευταίο για να κλείσω. Πρέπει να ξεχνάμε από το μυαλό μας αυτό που λέγεται ανταποδοτικά. Ανταποδοτικά σε μία θριάσια λεκάνη που έχει ξεπεράσει τα όριά της δεν ισχύουνε.  Είναι σαν να ζούμε σε ένα χρυσό κλουβί και να λέμε ότι θα κοιτάμε το παραλιακό μας μέτωπο που θα είναι ελεύθερο και γύρω-γύρω θα πεθαίνει κόσμος».

The post Ιωάννης Παναγιωτούλιας: Πολιτική, το έχω ξαναπεί, χωρίς δεδομένα δεν ασκείται appeared first on Επικαιρότητα Δυτικής Αττικής.

Από τη μία ανακοινώσεις που αποφεύγουν να δώσουν απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα και από την άλλη αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της Ελευσίνας (Δημοτικά Συμβούλια και μέσα κοινωνικής δικτύωσης), εκφυλίζουν τη δημόσια συζήτηση και ακυρώνουν κάθε ουσιαστικό διάλογο. Και ενώ όλοι επικαλούνται το κοινό καλό και την ορθή ενημέρωση των πολιτών, η μεγαλύτερη απειλή για την πόλη προέρχεται πάντα εκ των έσω, με αποτέλεσμα η πόλη να παραμένει εκτεθειμένη και σκεπασμένη από ένα πέπλο ασάφειας που τροφοδοτεί φήμες και φημολογία γύρω από τα πραγματικά συμφέροντα.

Το παράδοξο είναι ότι η ίδια η κοινωνία της Ελευσίνας απουσιάζει από όλες αυτές τις διαδικασίες. Οι πολίτες ενημερώνονται μόνο από διαρροές, τίτλους εφημερίδων και επιφανειακές ανακοινώσεις, μια πρακτική όχι μόνο απαράδεκτη αλλά και προσβλητική. Η πόλη παρουσιάζεται σαν φιλέτο προς εκμετάλλευση και σαν άδειο οικόπεδο που περιμένει να χαραχθεί από τον επενδυτή. Η Ελευσίνα όμως δεν είναι οικόπεδο. Είναι πόλη με βαριά ιστορική κληρονομιά όπου οι κάτοικοί της έχουν προσφέρει γη, ύδωρ και αίμα για την ανάπτυξη όχι μόνο της Αττικής αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας.

Ζούμε σε εποχές όπου στον 21^ο αιώνα η διεθνής τάση δεν προκρίνει την καταστροφή και την εξάντληση των πόλεων, αλλά την αποκατάσταση και την αξιοποίησή τους. Η Ελευσίνα δεν αποτελεί εξαίρεση. Πρέπει να αναρωτηθούμε τι πραγματικά επιθυμούμε και πώς οραματιζόμαστε την πόλη μας, όχι βραχυπρόθεσμα έως το 2028 αλλά σε βάθος 20 ή 30 ετών. Την θέλουμε ως ενεργειακό και βιομηχανικό διάδρομο ή ως παγκόσμιο πολιτιστικό και τουριστικό προορισμό; Οι δύο αυτές κατευθύνσεις δύσκολα μπορούν να συνυπάρξουν καθώς οι απαιτήσεις της μιας συχνά ακυρώνουν τα πλεονεκτήματα της άλλης.

Σχετικά με το λιμάνι μέσα στον οικιστικό ιστό, πριν συζητηθεί οποιοδήποτε σχέδιο, πρέπει συλλογικά να απαντήσουμε σε κρίσιμα ερωτήματα. Θέλουμε λιμάνι στην Ελευσίνα; Σε ποια θέση και μορφή; Αν παραμείνει επιδιώκουμε τον εκσυγχρονισμό ή τη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης; Αν αποφασιστεί η μεταφορά ποιες προϋποθέσεις θα διασφαλίσουν τον δημόσιο χαρακτήρα, την ασφάλεια των εργαζομένων και τα συμφέροντα της πόλης; Και τελικά πόσα λιμάνια αντέχει η Ελευσίνα, καθώς κάθε νέα εγκατάσταση αναδιαμορφώνει τον χαρακτήρα και καθορίζει το μέλλον της;

Ας θυμηθούμε ότι η Ελευσίνα έχει βρεθεί πολλές φορές σε κρίσιμα σταυροδρόμια. Πριν δεκαετίες, η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ δημοσίευσε άρθρο (Φώτο 1) με τίτλο «Μια αδικημένη τουριστική γωνιά της Αττικής», επισημαίνοντας ότι παρά τη ρύπανση το τοπίο της Ελευσίνας διατηρούσε μοναδική ομορφιά. Ο αρθρογράφος τόνιζε ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα η Ελευσίνα θα θεωρούνταν τόπος ανεκτίμητης αξίας, αρκεί να αναγνωριζόταν η αδικία και να διορθωνόταν γιατί όσο παραμένει αδικημένη, αδικείται και η ίδια η Αθήνα. Αντί για τον ιερό μυστηριακό χώρο της αρχαιότητας ο επισκέπτης συναντούσε καμινάδες και εργοστάσια, σε μια περιοχή με εξαίσια ακρογιαλιά, προικισμένη από τη φύση αλλά βεβηλωμένη από τα απορρίμματα και τα βιομηχανικά κατάλοιπα της εποχής. Η διαχείριση αυτή κατέληγε ο συντάκτης είναι η αιτία της κακοτυχίας της Ελευσίνας, μιας πόλης που ποτέ δεν της επετράπη να αναδειχθεί όπως της αξίζει.

Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η Ελευσίνα συνεχίζει να παραμένει αδικημένη και χαρακτηρίζεται ως η πίσω αυλή της Αττικής. Πριν αρκετά χρόνια επιλέχθηκε για βαριά βιομηχανία μέσω αναγκαστικών απαλλοτριώσεων και άναρχων χωροθετήσεων χωρίς σεβασμό στη φυσική και ιστορική της κληρονομιά, ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσε αντίπαλο δέος του Πειραιά (Φώτο 2). Σήμερα μετά την αναγνώρισή της ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης η συζήτηση για λιμάνια και βαριά βιομηχανία επανέρχεται. Πώς μπορεί μια πόλη με ιστορία και ευρωπαϊκή αναγνώριση να επιστρέφει σε παραδοσιακά μοντέλα ανάπτυξης, όταν διαθέτει όλα τα εφόδια για ήπιο τουρισμό, πολιτιστική οικονομία, αναψυχή και πράσινες υποδομές; Η σημερινή μας συζήτηση δεν αφορά μόνο έργα και επενδύσεις αλλά κάτι βαθύτερο «την ταυτότητα που θέλουμε να δώσουμε στην πόλη μας».

Καμία απάντηση δεν μπορεί να δοθεί πίσω από κλειστές πόρτες, γραφεία ή κρυφούς διαδρόμους υπουργείων, ούτε μέσα από νυχτερινές τροπολογίες ή τον αλληλοσπαραγμό εντός της ίδιας της Ελευσίνας. Τα αναπτυξιακά ζητήματα ξεπερνούν την αίθουσα ενός Δημοτικού Συμβουλίου και σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από την κοινότητα που ζει, εργάζεται και ανασαίνει στην πόλη. Μόνο έτσι με συλλογικό σχεδιασμό και ανοιχτό δημόσιο διάλογο μπορούν να διασφαλιστούν η διαφάνεια, η νομιμότητα και το μέλλον της πόλης.

Η Ελευσίνα δεν πρέπει να παραμείνει η Σταχτοπούτα της Δυτικής Αττικής. Θέλουμε να ζήσει το ευτυχισμένο τέλος του παραμυθιού, να αναγνωριστεί φορώντας το γυάλινο γοβάκι της πλήρους αποκατάστασης και να γίνει η βασίλισσα που της αξίζει. Μέχρι σήμερα η πραγματική της αίγλη παραμένει φυλαγμένη κυρίως στον περιφραγμένο χώρο του αρχαιολογικού χώρου, που θυμίζει τα λόγια του Αίλιου Αριστείδη το 170 μ.Χ «Ελευσίνα, το κοινό ιερό όλης της γης και από όλα τα θεϊκά που έχουν οι άνθρωποι το πιο φοβερό και συνάμα το πιο φωτεινό». Αργότερα το 1811, ο Σατωμπριάν σημείωνε «Η Ελευσίνα για εμένα είναι ο πιο αξιοσέβαστος τόπος στην Ελλάδα». Και ακόμη το 2016, η Ελένη Λαδιά υπενθύμισε «Η Ελευσίνα είναι η κοινή νοητή μας πατρίδα. Ας επιστρέψουμε στην Ελευσίνα. Και αν δεν μπορούμε, ας τη θυμόμαστε».

Για να μην οδηγηθεί η πόλη ξανά στη λήθη προτείνεται η διοργάνωση μιας ανοιχτής ημερίδας πολιτών, απόλυτα ανεξάρτητης και χωρίς καμία πολιτική χροιά, όπου θα παρουσιαστούν όλα τα διαθέσιμα δεδομένα και οι σχετικές αναλύσεις. Η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη πιο επιτακτική καθώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά διαπομπεύουν την Ελευσίνα, επικεντρώνοντας στα προβλήματα καθημερινότητας, κοινωνικής συνοχής και συμπερίληψης. Έτσι καλλιεργείται μια αρνητική εικόνα που οδηγεί σε περαιτέρω υποτίμηση και περιθωριοποίηση της πόλης, πλήττοντας τη φήμη και την αξιοπιστία των επαγγελματιών της (παρά το γεγονός ότι διακρίνονται στον τομέα τους) και επηρεάζοντας άμεσα την πραγματική αξία των περιουσιών των κατοίκων. Τα δεδομένα της ημερίδας θα καλύπτουν κρίσιμα ζητήματα, όπως λειψυδρία & υφαλμύρωση, συρρίκνωση δασών, αντιπλημμυρικά έργα, καύση απορριμμάτων, σωφρονιστικά καταστήματα, δίκτυα logistics και οδικών υποδομών, δραστηριότητες Βοτανικού, αγωγοί κτλ, καθώς η Ελευσίνα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Θριασίας λεκάνης και κάθε εξέλιξη σε αυτήν την επηρεάζει άμεσα.

Συνολικά όλα τα παραπάνω δημιουργούν μια «βόμβα» στρεβλής ανάπτυξης που υπερβαίνει τη φέρουσα ικανότητα της περιοχής και επιβαρύνει την καθημερινότητα των κατοίκων και των παιδιών. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξαναζήσουμε καταστάσεις όπως το 1979, όταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησε «Τα παιδιά στην Ελευσίνα δεν χαμογελούν ποτέ, είναι πικραμένα κρίνα σαν το δάκρυ σου Χριστέ» (Φώτο 3) εμπνευσμένος από επεισόδια ρύπανσης και νεκρών ψαριών (Φώτο 4)  στις ακτές. Σήμερα η σύγχρονη εκδοχή των στίχων δεν θα μιλούσε για παιδιά που θλίβονται αλλά για νέους που δεν ονειρεύονται εδώ, που δεν βρίσκουν χώρο να ανασάνουν και αναζητούν αλλού το μέλλον τους. Αυτή η φυγή αποτελεί τον πιο σαφή δείκτη της κρίσης στην ποιότητα ζωής και τη βιωσιμότητα της Ελευσίνας.

Η Ελευσίνα χρειάζεται ενεργούς και ενημερωμένους πολίτες που συμμετέχουν και αντιδρούν σε αόριστες εξαγγελίες ή ιδιοτελή συμφέροντα. Δεσμεύομαι σε όλους εσάς ως άνθρωπος και ως πολίτης που μελέτησε σε βάθος το Θριάσιο Πεδίο, να επιστρέψω στην κοινωνία που με μεγάλωσε τη γνώση που απέκτησα, συμβάλλοντας στη διοργάνωση της ημερίδας και παρέχοντας κάθε αναγκαία πληροφορία.

Σας καλώ να δώσετε τη γνώμη σας και εφόσον συμφωνείτε, να συμμετάσχετε και να διαδώσετε την πραγματοποίηση της ημερίδας των πολιτών, ώστε να μπορούμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και να πούμε στα παιδιά μας ότι τουλάχιστον προσπαθήσαμε».

Με εκτίμηση, Ιωάννης Π. Παναγιωτούλιας

The post Άρθρο του Ιωάννη Π. Παναγιωτούλια: Διοργάνωση Ημερίδας Πολιτών με τίτλο «Ελευσίνα η Σταχτοπούτα της Δυτικής Αττικής» appeared first on Επικαιρότητα Δυτικής Αττικής.

Του Ιωάννη Π. Παναγιωτούλια,

Postdoc, Ph.D, M.Sc, MBA, B.Sc

Οι παθογένειες που υπάρχουν σήμερα στη Διακυβέρνηση λειτουργούν ως τροχοπέδη ώστε να επιτευχθεί το «κοινό καλό», το οποίο μας προτρέπει για την καλλιέργεια του «κοινωνικού και πολιτειακού ιδεώδους», θυσιάζοντας το ατομικό σύμφωνα με τις πολιτικές αρχές του Περικλή που έλεγε: «εγώ νομίζω πως μια πόλη, αν βρίσκεται σε καλή κατάσταση σαν σύνολο, ωφελεί πιο πολύ τους πολίτες, απ’ ότι αν έχει ευτυχισμένους πολίτες σαν άτομα, αλλά σαν σύνολο δυστυχεί».

Έξι στους δέκα Έλληνες αποφάσισαν να μην πάνε να ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές, απαξιώνοντας τις δημοκρατικές διαδικασίες καθώς νιώθουν ότι ή ψήφος τους δεν θα κάνει την διαφορά και δεν θα αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά τους. Αποτέλεσμα είναι η γιγάντωση των χασμάτων και τον πολίτη να αναπτύσσει ένα έμφυτο μηχανισμό άμυνας, που λέγεται «ΑΡΝΗΣΗ». Άρνηση στο να πιστέψει όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω του.

Όσο όμως και εάν προσπαθήσουμε να χαρτογραφήσουμε τις σημερινές παθογένειες της Διακυβέρνησης, τρία είναι τα κύρια σημεία προσοχής προς το δρόμο του εκσυγχρονισμού, ώστε να μην βασιλεύει πλέον ο λαϊκισμός, οι κενές υποσχέσεις και οι ευκαιριακές – υποκριτικές συμπεριφορές:

1. Απουσία Διαλόγου: Ο Δημόσιος διάλογος όπου αυτός και αν πραγματοποιείται (μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πλατείες, αμφιθέατρα), θα πρέπει να εμπνεύσει για αλλαγή – βελτίωση, να δώσει κατεύθυνση και να διασφαλίσει ότι θα επιτευχθεί το όραμα. Σήμερα όμως αντί του διαλόγου επικρατεί η «διαλεκτική λογική» ή «η σοφιστική» ή «η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» είναι σαν μια «πνευματική ξιφομαχία». Από τη στιγμή που ξεκινά η μάχη, δεν ενδιαφέρει ποιος έχει δίκιο ή άδικο, αλλά η επίθεση και η άμυνα, με μοναδικό σκοπό την επιβολή και επικράτηση της άποψής μας. Έτσι καθίσταται αδύνατη η συναίνεση και ο διάλογος, δημιουργώντας ιδανικές συνθήκες για μια σύγκρουση με τίτλο «όλοι εναντίον όλων».
2. Έλλειμα Εμπιστοσύνης: Σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών αλλά και μεταξύ πολιτών και κράτους (όπου ούτε ο πολίτης δεν εμπιστεύεται τον άλλο, ούτε ο πολίτης το κράτος, αλλά ούτε το κράτος τον πολίτη), καθιστώντας αδύνατη τη συναίνεση και τον οποιοδήποτε διάλογο. Αυτό το έλλειμμα συντηρεί σε μεγάλο βαθμό την αδιαφορία και τη μη συμμετοχή. Για να μειωθεί αυτό το έλλειμμα καθώς η αμοιβαία εμπιστοσύνη αποτελεί “αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος και κοινωνικό κεφάλαιο για την ανάπτυξη και ευημερία ενός λαού”, χρειάζονται ραγδαίες αλλαγές σε πρόσωπα, αντιλήψεις, πολιτικές και βεβαίως στην συμπεριφορά των πολιτών απέναντι στην ίδια την κοινωνία.
3. Αναζήτηση Άξιων και Αξιών: Η απαίτηση για “άξιους και αξίες”, είναι προϋπόθεση της ίδιας της Δημοκρατίας όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Η αναζήτηση “άξιων και αξιών” θα αποτελέσει το βασικό συστατικό για την παραγωγή πλούτου (υπό τη μορφή ευμάρειας – ευημερίας – ευδαιμονίας), ο οποίος θα ανακατανεμηθεί δίκαια στην κοινωνία. Βασική συνέπεια της έλλειψης “άξιων και αξιών” είναι η έλλειψη οράματος, σταθερότητας και διάρκειας, όπου αποπροσανατολιζόμαστε από ένα σύστημα κανόνων, σε ένα σύστημα συμφερόντων.

Πρέπει να γνωρίζουμε πως η νέα εποχή που ζούμε έχει δημιουργήσει αρκετές προκλήσεις στην κοινωνία μας, επηρεάζοντας την «ανθρώπινη ευημερία». Για την επίτευξη όμως της «ανθρώπινης ευημερίας» είμαστε όλοι μας υπεύθυνοι, μέσα από τις επιστήμες, τις τεχνικές γνώσεις, τα επαγγέλματα και την παιδεία μας. Ας τολμήσουμε να “ωριμάσουμε” εάν θέλουμε να χτίσουμε το μέλλον μας αλλά σε επέκταση και το μέλλον της Ευρώπης.

The post Ιωάννης Π. Παναγιωτούλιας για αποχή: «Η Άρνηση ως ένας έμφυτος μηχανισμός άμυνας του ανθρώπου» appeared first on Επικαιρότητα Δυτικής Αττικής.